Psie sporty

Agility


Agility pojawiła się w latach siedemdziesiątych w Wielkiej Brytanii. Jej pierwowzorem był tor przeszkód w konkursach hippicznych a powstała z myślą o uatrakcyjnieniu wystawy psów rasowych Cruft’s. W 1980 roku brytyjski Kennel Club opracował jej regulamin, a w 1991 Międzynarodowa Federacja Kynologiczna oficjalnie uznała agility jako dyscyplinę sportową.

W języku angielskim agility znaczy zwinność, sprawność. Jest to rzeczywiście sport, który jak żaden inny doskonale rozwija sprawność ruchową i inteligencję psa. Wiele osób ma problem z nadmiarem energii swojego przyjaciela, nie ma lepszego sposobu na jej wyładowanie jak właśnie agility. Powtarzanie w kółko tych samych ćwiczeń powoduje, że pies szybko się nudzi, w agility jest taka różnorodność przeszkód, że pies nie jest w stanie się nimi znudzić. Mały tor do ćwiczeń można zaaranżować nawet we własnym ogrodzie, jeśli jednak chcemy do tego sportu podejść poważnie, trzeba znaleźć szkółkę, która dysponuje odpowiednim, profesjonalnym torem przeszkód. Jest to sport, który daje dużo radości i satysfakcji, zarówno psu jak i jego przewodnikowi.

Czym jest agility?

Osiągnięcie sukcesu w agility wymaga doskonałej komitywy między psem i jego panem, wzajemnego zaufania, wytrwałości i obopólnej chęci do wysiłku i ćwiczeń. Jest to sport, w którym pies z pomocą swojego właściciela musi bezbłędnie pokonać tor przeszkód, dlatego też ich zgranie jest sprawą fundamentalną.

Zadanie polega na pokonaniu toru przeszkód wg. ściśle określonej kolejności. Ocenia się dwa elementy: precyzję w pokonywaniu przeszkód i czas. Oznacza to, że pies, który uzyskał najlepszy czas wcale nie musi wygrać konkursu, jeśli po drodze popełnił jakieś błędy. Za każdy błąd naliczane są punkty karne, np. za zrzucenie poprzeczki lub ominięcie przeszkody. Sumowanie punktów dodatnich za szybkość i ujemnych za popełnione błędy decyduje o lokacie. Dlatego też często pies, który pracuje wolniej, ale bardziej dokładnie, zajmuje wyższą lokatę niż ten, który był najszybszy, ale zabrakło mu precyzji.  


Kto może uprawiać agility?

Podstawą jest zdrowie i dobra kondycja fizyczna, nie tylko psa, ale również jego właściciela. Jest to sport, który wymaga dużo wysiłku, dlatego też warto przedtem popracować nad kondycją, najlepiej w czasie codziennego joggingu, stopniowo zwiększając jego czas. Nadmierne zmęczenie psa powinno skłonić właściciela do konsultacji lekarza weterynarii, może się zdarzyć, że pies ma chore serce, co oczywiście wyklucza uprawnie agility. Trzeba również pamiętać o tym, żeby nie przeciążać psów dużych ras w okresie wzrostu, bo może mieć to bardzo niekorzystny wpływ na ich stawy.


Agility mogą uprawiać wszystkie zdrowe psy, rasowe i nierasowe, zarówno duże jak i małe, nie ma w tym względzie żadnych ograniczeń.
 
Ćwiczenia organizuje się w trzech grupach: 

S - small: dla psów małych, do 35 cm w kłębie
M - medium: dla psów średniej wielkości, od 35 cm do 43 cm w kłębie
L - large: dla psów dużych, powyżej 43 cm w kłębie

Aby wyrównać szanse, psy dzieli się na trzy grupy wg stopnia zaawansowania.
Różnią się między sobą trudnością wykonywanych ćwiczeń.

A1 - dla psów nieposiadających Certyfikatu Agility
A2 - dla psów posiadających Certyfikat Agility
A3 - dla psów sklasyfikowanych trzykrotnie na pierwszych trzech lokatach w czasie prób w klasie A2 bez błędów (0 punktów karnych).

Poszczególne klasy różnią się długością toru, stopniem trudności i czasem jego pokonywania.


Reguły gry

Uczestnicy konkursu muszą się ściśle stosować do regulaminu. Obowiązkiem przewodnika jest przeprowadzenie w jak najkrótszym czasie psa przez tor, który składa się z różnego rodzaju przeszkód, takich jak płotki, wiadukt lub mur, stół, kładka, huśtawka, palisada, slalom, tunel, tunel miękki zwany rękawem, opona, skok w dal.

Pies musi je pokonać w ściśle określonej kolejności. Niektórych przeszkód nie wolno mu dotknąć, innych dotknąć musi, bo stanowią tzw. strefę kontaktu. Trasa wynosi od 100 do 200 metrów i zależnie od kategorii ma od 12 do 20 przeszkód. Bieg musi zostać ukończony w określonym czasie.

Do konkursu pies przystępuje bez obroży i smyczy, nie zna kolejności przeszkód, która za każdym razem jest inna, nie może więc nauczyć się jej na pamięć. Przewodnik może poznać tor przeszkód dopiero bezpośrednio przed startem. W czasie konkurencji przewodnik prowadzi psa wyłącznie przy pomocy głosu i gestów. Biegnie on cały czas obok niego, ale nie wolno mu dotknąć ani psa ani przeszkody. Jakiekolwiek motywowanie psa przy pomocy smakołyków lub zabawek jest niedozwolone.

Agility jest dyscypliną trudną, ale dającą niewyobrażalną satysfakcję, bo sukces jest efektem doskonałego porozumienia i harmonijnej współpracy psa z jego przewodnikiem. Psy te ćwiczenia uwielbiają, bo dają im możliwość wyżycia się sportowego, a także umysłowego, co jest im naprawdę bardzo potrzebne. 



Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *
Polityka prywatności

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2017
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.