Rasy psów

Wybierz inną rasę

JUŻAK

Pochodzenie


Owczarek południoworosyjski ma bardzo długą historię. Przed wielu laty na Ukrainie żyły potężne owczarki ze sznurową sierścią, pochodzące najprawdopodobniej z Tybetu. Wszystko zaczęło sie w 1797 roku, kiedy to sprowadzono z Hiszpanii owce rasy merynos a wraz z nimi owczarki do pilnowania stada. Ponieważ te hiszpańskie owczarki okazały się za małe i nie radziły sobie z obroną stada przed wilkami, skrzyżowano je z większymi od nich i silniejszymi miejscowymi owczarkami o sznurowej sierści. W ten sposób powstały potężne, białe psy, które później nazwano owczarkami południoworosyjskimi.

W 1939 roku w Symferopolu odbyła się pierwsza specjalistyczna wystawa owczarków południowowrosyjskich, na której zaprezentowano bardzo liczną i wyrównana stawkę psów tej rasy. II wojna światowa zdziesiątkowała je bezlitośnie, a próby odtworzenia szły bardzo opornie. Wreszcie opracowano wzorzec rasy, która w 1952 roku została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną.
 

Wygląd

Owczarek południoworosyjski jest pięknym, mocno zbudowanym, potężnym psem, który zapewne z powodu swojego misiowatego owłosienia oraz podobieństwa do owczarka staroangielskiego robi wrażenie stworzenia łagodnego i dobrodusznego.

Sylwetka jużaka wpisuje się w prostokąt, pies ma głęboką, dobrze rozbudowaną klatkę piersiową, prosty grzbiet, mocny szeroki zad oraz długi, nisko noszony ogon. Głowa osadzona na niezbyt długiej szyi, oczy ciemne, często przysłonięte kosmatą grzywką, uszy nisko osadzone, nieduże, trójkątne, zwisające.

Wysokość w kłębie:
psy - co najmniej 65 cm, suki - co najmniej  62 cm.
 

Charakter, usposobienie

Owczarek południoworosyjski jest niezwykle odważnym i ciętym psem. Wyhodowany został przez rosyjskie wojsko do obrony stad a także do pilnowania znajdujących na odludziu obiektów wojskowych i przemysłowych. Psy te były w ciągu bardzo wielu lat starannie selekcjonowane, do hodowli wybierano tylko osobniki mocne psychicznie, zdecydowane, agresywne, zdolne do samodzielnego i błyskawicznego ataku bez ostrzeżenia. Zostały stworzone do obrony i pilnowania i w tej roli spisują się rewelacyjnie. Potrzebują dużego wybiegu, własnej przestrzeni życiowej, za którą czują się odpowiedzialne. Znawcy rasy twierdzą, że jużak czuwa 24 godziny na dobę, nawet wtedy, kiedy wydaje się, że śpi i biada każdemu, kto spróbuje naruszyć jego terytorium. Ponieważ jużaki zostawały na pastwisku same z owcami, nie przywykły w razie niebezpieczeństwa czekać na rozkaz właściciela, tylko same podejmowały decyzję. Do dziś są równie odważne i nieprzejednane w obronie swojego właściciela i jego majątku.

Psa o takiej psychice nie jest łatwo sobie podporządkować. Przy szkoleniu jużaka potrzebne jest duże doświadczenie, cierpliwość i żelazna konsekwencja. Niedopuszczalne jest stosowanie przemocy, właściciel, któremu „puściły nerwy” i skrzywdził psa, musi wiedzieć, że raz na zawsze stracił jego zaufanie. Pies mu to zapamięta i na każdą próbę przemocy będzie reagował agresją. Przy układaniu psa o takim charakterze z niczym nie wolno sie spóźnić, bo zawsze łatwiej uczyć niż oduczać. W porę, póki jest mały, trzeba zdobyć zaufanie psa, nauczyć go wykonywania poleceń i wyrobić w nim przekonanie, że wprawdzie właścicielowi trzeba się podporządkować ale to sie opłaci, bo posłuszeństwo zawsze zostanie przez niego docenione i nagrodzone. Wtedy pies będzie znał swoje miejsce i nie spróbuje go kwestionować.
 

Szata


Jużak ma bardzo obfitą sierść, która powinna być gruba, szorstka i kosmata, jednakowo długa (10-15 cm) na całym ciele, podszyta bardzo obfitym podszerstkiem. Sierść delikatna i jedwabista jest niezgodna ze wzorcem. Umaszczenie najczęściej białe, ale może być także żółtawe, słomkowe lub szare, przy czym kolor nie może być ani ciemny ani zbyt intensywny. Powieki, wargi i nos powinny być czarne, mocno i wyraźnie pigmentowane.
 
Szata jużaka wymaga bardzo starannej i systematycznej pielęgnacji. Trzeba ją odpowiednio często szczotkować i rozczesywać, ponieważ ma nieprawdopodobną tendencję do filcowania. Biorąc pod uwagę wielkość psa i obfitość owłosienia jest co robić.

Więcej na temat pielęgnacji jużaka i przygotowania go do wystaw
- kliknij tutaj
 

Zdrowie

Sa to z reguły psy zdrowe i bardzo odporne na niesprzyjające warunki atmosferyczne. Jednakże jużak, podobnie jak każdy długowłosy biały pies, może być podatny na alergie, zwłaszcza skórne. Zwisające uszy wymagają częstej kontroli i w razie potrzeby wyczyszczenia.
 

Do kogo pasuje ten pies ?

Jeśli ktoś zastanawia sie nad kupnem jużaka, powinien wiedzieć, że nie tylko nie jest to pies dla każdego, ale prawdę mówiąc dla mało kogo. Jest piękny, zwłaszcza, jeśli się go zobaczy perfekcyjnie wypielęgnowanego na wystawie. Wiele osób ulega jego urokowi i kupuje go nie zdając sobie sprawy z tego, że jego potrzebom niewiele osób potrafi sprostać.

Jest to pies, który został stworzony do obrony i pilnowania terenu, nadaje się więc do dużych, zamkniętych posiadłości, gdzie będzie mógł wykorzystać wszystkie swoje umiejętności. Ma bardzo silny charakter, lubi dominować, bo tego od niego zawsze oczekiwano. Musi mieć więc właściciela który będzie umiał go wychować, wyszkolić i podporządkować, co wcale nie jest łatwym zadaniem. Właściciel musi zdawać sobie sprawę z tego, że jest to pies, który nie nadaje się do bloku, lub domu, w którym mieszkańcy mają wspólne podwórze. Jużak bardzo przywiązuje się do swojej rodziny i z zaangażowaniem pilnuje jego dobytku. Musi mieć jednak swój zamkniety teren, bo każdy, kto bez ostrzeżenia wejdzie mu w drogę, może zostać zaatakowany i to bez ostrzeżenia, nawet, jeśli jest to przyjaciel rodziny.
 

Jużak to nie jest pies do towarzystwa. Dobrze traktowany i właściwie ustawiony w rodzinnej hierarchii może być wielkim przyjacielem i obrońcą rodziny pod warunkiem jednak, że ma odpowiedzialnego właściciela, który potrafi go od pierwszych miesięcy życia tak wychować, żeby psu nawet na myśl nie przyszło, że polecenie właściciela może pozostać niewykonane. O tym, że nie jest to łatwe świadczy smutny los wielu psów tej rasy, które z powodu braku ludzkiej odpowiedzialności są porzucane i kończą życie w schroniskach. 

Zalety i wady

+ doskonały pies stróżujący
+ doskonały obrońca
+ bardzo przywiazany do swojej rodziny
  - dominujący i bardzo samodzielny
- wymaga doświadczonego właściciela
- trudny do wychowania i prowadzenia
- może być agresywny
- potrzebuje dużo ruchu
- wymaga bardzo pracochłonnej pielęgnacji


 

Wzorzec rasy FCI

Wzorzec FCI nr 326
OWCZAREK POŁUDNIOWOROSYJSKI
Ioujnorousskaia Ovtcharka (South Russian Shepherd Dog)
Kraj pochodzenia: Rosja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 16.09.1996
Użytkowanie: Owczarek.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.


CHARAKTERYSTYKA:
Owczarek południoworosyjski jest psem krzepkiej budowy, o wzroście powyżej średniego. Jest ostry i nieufny wobec obcych, mało wymagający i łatwo przystosowuje się do rozmaitych warunków klimatycznych i temperatur.

WYGLĄD OGÓLNY:
Krępy, suchej konstytucji, o masywnym kośćcu i dobrze rozwiniętym umięśnieniu.
Wady: Lekka budowa, zbyt lekki kościec, słabe umięśnienie, budowa ciężka i limfatyczna.
Wyraz płci: Dobrze widoczny. Samce są bardziej odważne i mocniej zbudowane, niż suki.
Wady: Suki o samczym wyrazie.
Wady duże: Psy o suczym wyrazie.

WAŻNE PROPORCJE:

- Indeks kostny: Psy 17-19 Suki 16-18
- Indeks długości tułowia: 108-110
Wady: Niewielkie odstępstwo od podanych wartości.
Wady duże: Znaczne odstępstwo od podanych wartości (format kwadratowy lub bardzo wydłużony).

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Pies o wysokiej pobudliwości, zrównoważony, pewny siebie, o żywym temperamencie. Dominująca reakcja: aktywna obrona.
Wady: Nadpobudliwość, brak pewności siebie, ospałość.
Wady duże: Niekontrolowana nadpobudliwość, tchórzliwość.

GŁOWA:
Wydłużona, o umiarkowanie szerokiej mózgoczaszce, guz potyliczny i łuki jarzmowe wyraźnie zaznaczone. Stop ledwie widoczny. Nos duży, czarny.
Wady: Głowa ciężka, wyraźnie zaznaczony stop i łuki brwiowe, kufa zbyt krótka lub zbyt długa, szare wargi, nos szary lub brązowy.
Wady duże: Kufa słaba, wąska, szpiczasta, zadarta, nos różowy.
Uzębienie: Zęby duże, białe, ciasno rozmieszczone, siekacze równomiernie rozstawione, zgryz nożycowy.
Wady: Zęby małe, rozstawione w dużych odstępach, żółte lub przedwcześnie zużyte. Zęby połamane, jeśli nie zmienia to zgryzu. Brak przedtrzonowców.
Wady duże: Wszystko, co powoduje zmiany prawidłowego, nożycowego zgryzu. Zęby popsute. Nieregularne rozstawienie siekaczy.
Uszy: Stosunkowo małe, trójkątne, wiszące.
Wady: Uszy odstające.
Oczy: Owalne, ustawione w linii poziomej, ciemne, powieki przylegające.
Wady: Oczy jasne.
Wady duże: Oczy różnobarwne, różowe powieki.

SZYJA:
Sucha, dobrze umięśniona, średniej długości, wysoko osadzona.
Wady: Szyja zbyt krótka, nisko osadzona.

TUŁÓW:
Kłąb: Wyraźny, ale niezbyt wysoki.
Grzbiet: Mocny i prosty.
Wady: Grzbiet słabo związany lub wysklepiony.
Wady duże: Grzbiet zapadnięty lub garbaty.
Lędźwie: Krótkie, szerokie, wysklepione.
Wady: Lędźwie wydłużone, nie dość wysklepione lub zbyt wysklepione.
Wady duże: Lędźwie długie, wąskie, zapadnięte.
Klatka piersiowa: Dostatecznie szeroka, po bokach lekko spłaszczona, głęboka.
Wady: Klatka nie dość głęboka, nie sięgająca łokcia.
Wady duże: Klatka wąska, beczkowata, zbyt mała.
Brzuch: Lekko podciągnięty.
Wady: Brzuch podkasany lub obwisły.

ŁAPY:
Owalne, mocne, dobrze wysklepione, obficie owłosione.
Wady: Łapy płaskie, palce nie dość zwarte.

CHODY:
Swobodne i przestrzenne. Naturalny ruch psa tej rasy to ciężki kłus i galop. W kłusie łapy poruszają się równolegle, z nieznaczną zbieżnością. Kończyny przednie i tylne zginają się i rozprostowują swobodnie.
Wady: Łapy stawiane nie całkiem równolegle, nie dość swobodna akcja stawów.
Wady duże: Ruch związany, mało wydajny.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: Długa (10-15 cm), gruba, twarda i gęsta, kosmata, trochę wełnista, jednakowej długości na głowie, klatce piersiowej, nogach i ogonie, z gęstym podszerstkiem.
Wady: Włos prosty.
Wady duże: Włos krótki, miękki.
Maść: Najczęściej biała, także biała z żółtym albo szarym nalotem, jasno płowa, szara w różnych odcieniach, biała z szarymi albo płowymi łatami.
Wady duże: Maść czarna, ruda, brązowa; ciemne, kontrastowe łaty.

WZROST:
Wysokość w kłębie: pies co najmniej 65 cm suka co najmniej 62 cm
Wady: Pies mniejszy niż 65 cm, suka mniejsza niż 62 cm.
Wady duże: Pies poniżej 60 cm, suka poniżej 58 cm.

WADY:

Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.

WADY WYKLUCZAJĄCE:
- Wszelkie odchylenia od nożycowego zgryzu.
- Krótka lub prosta sierść.
- Wszystkie umaszczenia i odcienie, nie uwzględnione we wzorcu.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Źródło: www.zkwp.pl/zg/wzorce/326.pdf

Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2019
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.