Rasy psów

Wybierz inną rasę

CHART SZKOCKI

Pochodzenie


Deerhound jest najprawdopodobniej potomkiem dawnych chartów celtyckich. W pochodzącej z 1528 roku History of Scotland można znaleźć pierwszą wzmiankę o psach określanych jako "deirhounds". Potem pojawiały się często w różnych opisach jako psy wykorzystywane do polowania na jelenie. Były ulubieńcami przywódców klanowych w Highlands, służyły im do polowania a także ozdoby domu. Okres ich największej popularności przypada na wiek XVII , kiedy to w Szkocji odbywały się wielkie polowania z nagonką.
 
Deerhound by Conradijn Cunaeu
(źródło : www.aghnadarragh-deerhound.com)

Rozpad systemu klanowego po detronizacji Jakuba II Stuarta, podział ziem, karczowanie lasów pod pastwiska oraz wprowadzenie broni palnej spowodowało spadek zainteresowania tą rasą. Charty szkockie były bliskie wyginięcia, uratował je poniekąd znany poeta i pisarz Walter Scott, właściciel suki deerhounda o imieniu Maida, który opisywał ją jako „najwspanialszy dar niebios” i wzywał do ratowania tej rdzennie szkockiej rasy. Zainteresowanie nieco wzrosło, kiedy deerhound pojawił się na dworze królowej Wiktorii. Chart szkocki został po raz pierwszy pokazany na wystawie w Birmingham w 1860 roku, w 1870 roku otwarto dla tej rasy księgę hodowlaną a w 1886 roku powstał klub hodowców charta szkockiego, który w sześć lat później doprowadził do zatwierdzenia wzorca rasy. Zaakceptowano wtedy dwa istniejące do dziś typy deerhounda. Starszy, cięższy, zwany pracującym, który nigdy nie był pokazywany na wystawach i młodszy lżejszy odpowiadający wymaganiom dzisiejszego wzorca. Mimo to, jest to stale rasa bardzo rzadka, nawet w kraju pochodzenia.
 

Wygląd

Deerhound to potężny pies o budzącym respekt wyglądzie. Jest silny i elegancki, bardzo podobny do wilczarza irlandzkiego, jest jednak od niego smuklejszy i lżejszy w budowie, co przypisuje się domieszce krwi greyhounda. Jego tułów przypomina powiększoną sylwetkę greyhounda, gruby u nasady ogon jest nisko zwieszony i lekko wygięty. Głowa szeroka, na wysokości oczu zwęża się przechodząc w szpiczasta kufę. Oczy ciemne, bardzo bystre, uszy wysoko osadzone, w spoczynku załamane do tyłu w kształcie płatka róży.

Wysokość w kłębie: psy minimum 76 cm, suki minimum 71 cm.
Masa ciała : psy około 45,5 kg, suki około 36,5 kg.
 
 

Charakter, usposobienie

Deerhound jest dziś przede wszystkim psem wyścigowym i świetnie prezentującym się psem wystawowym. Jest równie doskonałym psem do towarzystwa, choć ze względu na swoje zapędy myśliwskie wymaga konsekwentnego szkolenia, bo może być niebezpieczny dla małych zwierząt. Jeśli obudzi się w nim instynkt łowiecki i ruszy w pogoń, może zabić. Psy te potrzebują bardzo dużo ruchu, mogą brać udział w wyścigach, biegać przy rowerze lub towarzyszyć swojemu panu w porannym joggingu. W domu są bardzo spokojne, miłe dla domowników, opiekuńcze i cierpliwe dla dzieci.
 

Szata

Deerhound ma szorstką, kosmatą i szeleszczącą w dotyku, tzw. drucianą sierść o długości około 8-10 cm, która stanowi doskonałą ochronę przed złymi warunkami atmosferycznymi. Na głowie i w dolnych partiach ciała sierść jest bardziej miękka.

Najbardziej pożądanym umaszczeniem jest ciemne szarobłękitne, ale dopuszcza się także ciemne odcienie szarości, jasnoszare, piaskowe, płowe, płowe pręgowane lub płowe z czarnym nalotem. Często się jeszcze spotyka jedno z najstarszych umaszczeń -  piaskowo rude z czarną maską i czarnymi uszami.

Więcej na temat pielęgnacji charta szkockiego i przygotowania go do wystaw - kliknij tutaj
 

Zdrowie

Jak wszystkie duże psy, deerhound zagrożony jest skrętem żołądka. Dlatego też powinno się mu podawać wysokiej jakości karmę, a jej dzienną porcję dzielić na dwie - trzy części, aby nie obciążać żołądka. Pies po jedzeniu powinien unikać schodzenia ze schodów i odpoczywać co najmniej godzinę po każdym posiłku.
 

Do kogo pasuje ten pies ?

Deerhound to jeden z największych psów, który w dodatku wymaga bardzo dużo ruchu. Potrzebuje zatem właściciela z zacięciem sportowym, który zapewni mu odpowiedni wybieg. Jest mniej szybki od greyhounda, może brać jednak udział w wyścigach. Biega w bardzo charakterystyczny sposób, na ugiętych nogach, z brzuchem przy ziemi. Bardzo przywiązuje się do swojego pana, zwłaszcza jeśli łączą ich wspólne upodobania sportowe. W domu jest legawcem, nie robi zamieszania, prawie nie szczeka. Utrzymanie tego olbrzyma, zwłaszcza w okresie dorastania jest bardzo kosztowne, również zapewnienie mu dużego, bezpiecznego wybiegu jest nie lada problemem. Przed zakupem psa tej rasy trzeba się więc poważnie zastanowić.
 


Warto wiedzieć

W Polsce hodowanie lub tylko posiadanie charta rasowego bądź jego mieszańca wymaga zezwolenia, które uzyskuje się we właściwej terytorialnie jednostce administracji państwowej. Charty są wyjątkowo szybkimi, a do tego bardzo skutecznymi psami myśliwskimi co powoduje, że zwierzyna łowna nie ma szans ucieczki i spotkanie z chartem może przypłacić życiem. Problem uregulowany został ustawą z dnia 13 października 1995 roku „Prawo łowieckie”. Zgodnie z zapewnieniem ustawodawcy rejestracja ma na celu kontrolę pogłowia psów tej rasy i niedopuszczenie do wykorzystywania ich przez kłusowników. W rzeczywistości jest to pełen niejasności tekst, który pozostawia poszczególnym urzędom pole do jego swobodnej interpretacji. Piszemy na ten temat tutaj.

Zezwolenie na posiadanie charta ma charakter terytorialny. Zmiana miejsca prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa powoduje automatyczne wygaśniecie dotychczasowego zezwolenia i konieczność uzyskania nowego, w nowym miejscu hodowli lub zamieszkania właściciela psa. O tym jak wygląda obowiązująca procedura piszemy tutaj. Uzyskanie zezwolenia na hodowanie bądź posiadanie chartów jest obowiązkiem ustawowym, niewywiązanie się z niego podlega karze grzywny, ograniczenia wolności, bądź pozbawienia wolności do 1-go roku. Poważne sankcje, do 5-ciu lat pozbawienia wolności, grożą również osobom, które polują na zwierzynę leśną nie mając do tego odpowiednich uprawnień.

Zalety i wady

+ bardzo skuteczny obrońca
+ posiada silny instynkt myśliwski
+ doskonały towarzysz joggingu
+ bardzo przywiązany do właściciela
+ może mieszkać w domu
  - bywa niezależny i uparty
- potrzebuje dużo ruchu
- kosztowny w utrzymaniu

Ciekawostki
Co za dzień! Najpierw puchary i owacja publiczności
 
potem buziaki od pani
 
a na koniec nawet od sędziego!
(http://www.westminsterkennelclub.org)

W 2011 roku na najbardziej prestiżowej wystawie Westminster, jaka co roku odbywa się w Stanach Zjednoczonych, po raz pierwszy w jej historii zwyciezcą Best in Show został deerhound. Gromkie owacje potwierdziły, że ten olbrzym o surowej, rustykalnej urodzie całkowicie podbił serca zgromadzonej wokół ringu publiczności. Moje też, choć oglądałam go tylko na ekranie.

 

Jak znaleźć dobrą hodowlę ?

  • Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
  • Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pomocą Formularza zgłoszeniowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
 

Wzorzec rasy FCI


Wzorzec FCI nr 164 / 05.12.2012
CHART SZKOCKI (Deerhound)

TŁUMACZENIE: Związek Kynologiczny w Polsce, aktualizacja: Renata Berlińska
KRAJ POCHODZENIA: Wielka Brytania
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 08.10.2012
PRZEZNACZENIE: Pies myśliwski, stróżujący i do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 10 Charty
Sekcja 2 Charty szorstkowłose
Nie podlega próbom pracy

ZARYS HISTORII RASY:
Pochodzenie Deerhounda, zwanego niegdyś Szkockim Deerhoundem, okryte jest mgłą tajemnicy. Istnieją jednak podstawy, aby sądzić, że psy te zostały sprowadzone do Szkocji przez kupców fenickich. Z pewnością psy używane do pogoni za zwierzyną były tam już w momencie przybycia Rzymian. Deerhoundy przez tysiąc lat wykorzystywano do polowania na jelenie, i choć dziś bardziej są przyzwyczajone do prezentacji w ringu wystawowym, ich typ pozostał prawie niezmienny na przestrzeni wieków.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Przypomina szorstkowłosego greyhounda, większego i o mocniejszym kośćcu.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT:

Jego budowa wskazuje na wyjątkowe połączenie szybkości, siły i wytrwałości, umożliwiające doścignięcie i powalenie jelenia, jednak jego zachowanie jest łagodne i pełne godności. Jest delikatny i przyjazny, a także posłuszny i łatwy do ułożenia, ponieważ chce się przypodobać. Pojętny, o dobrym charakterze, nigdy nie jest nieufny, agresywny ani lękliwy. Zachowuje się ze spokojem i godnością.

GŁOWA:
 
Długa
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Raczej płaska niż okrągła, nieznacznie wypukła nad oczami. Najszersza między uszami, stopniowo zwęża się w kierunku oczu. Porośnięta jest umiarkowanie długim włosem, delikatniejszym niż na tułowiu.
Stop: Brak stopu.
TWARZOCZASZKA:
Nos: Lekko orli, czarny.
Kufa: Zwęża się wyraźnie w kierunku nosa. U osobników jaśniej umaszczonych preferowana jest czarna kufa.
Wargi: Dobrze przylegające. Obfite wąsy z dość jedwabistego włosa, niewielka broda.
Szczęki/Uzębienie: Szczęki mocne, zgryz idealnie nożycowy, regularny i kompletny, tzn. siekacze górne przykrywają ściśle dolne i są z nimi w ścisłym kontakcie oraz są osadzone prostopadle w stosunku do szczęk.
Oczy: Umiarkowanie okrągłe, ciemne - zwykle ciemnobrązowe lub orzechowe. Jasne oczy są niepożądane. Spojrzenie w spoczynku jest łagodne, ale gdy pies jest ożywiony staje się przenikliwe i odległe.
Uszy: Osadzone wysoko, w spoczynku załamane ku tyłowi. W akcji unoszone są powyżej linii głowy, ale nie tracą załamania; w niektórych przypadkach mogą być półstojące.
Uszy duże i grube, zwisające płasko przy głowie i uszy stojące są wysoce niepożądane. Powinny być miękkie, lśniące, w dotyku przypominające mysią sierść, bez długiego włosa ani piór, czarne lub ciemnego koloru. Im mniejsze uszy tym lepiej.

SZYJA:
Bardzo mocna, długa, choć jej długość czasami zatarta jest przez kryzę. Partia karku jest bardzo wydatna w miejscu osadzenia głowy. Brak podgardla.

TUŁÓW:
Zbudowany jak u greyhounda większych rozmiarów i o silniejszym kośćcu.
Grzbiet: Prosta linia grzbietu jest niepożądana.
Lędźwie: Dobrze wysklepione, linia zadu jest nachylona w stronę ogona.
Zad: Pochylony, szeroki i mocny. Kości biodrowe szeroko rozstawione.
Klatka piersiowa: Raczej głęboka niż szeroka, nie nazbyt wąska. Żebra nie powinny być zbyt płaskie.

OGON:
Długi, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, sięgający prawie do ziemi. W pozycji stojącej zwisa całkowicie wyprostowany lub zakrzywiony. W akcji jest zakręcony, ale nigdy nie jest noszony powyżej linii grzbietu. Obficie porośnięty włosem. Na górnej części włos jest bardzo twardy, drutowaty; na spodniej nieco dłuższy, niewielkie pióro przy końcu ogona nie obniża oceny. Ogon zawinięty w pętlę lub pierścień stanowi wadę.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Wygląd ogólny: Proste, o kośćcu szerokim i płaskim.
Łopatki: Ukośne, niezbyt szeroko rozstawione. Łopatki nadmiernie umięśnione lub spionowane są niepożądane.
Łokcie i przedramiona: powinny być dość szeroko rozstawione.
Przednie łapy: Zwarte, z wyraźnie zaznaczonymi kłykciami. Pazury mocne.
KOŃCZYNY TYLNE:
Wygląd ogólny: Duża odległość między guzem biodrowym a guzem piętowym. Kościec szeroki i płaski.
Kolana: Dobrze kątowane.
Tylne łapy: Zwarte, z wyraźnie zaznaczonymi kłykciami. Pazury mocne.

CHODY:
Swobodne i dynamiczne i lekkie, o długim wykroku.

SZATA:
Włos:

Kosmaty, ale nie nadmiernie obfity. Włos wełnisty jest niedopuszczalny. Prawidłowy jest gęsty, przylegający do ciała, nieregularny, szorstki lub sztywny w dotyku. Na tułowiu, szyi, kończynach tylnych i zadzie włos jest szorstki i bardzo twardy, drutowaty, długości od 8 do 10 cm. Na głowie, klatce piersiowej i brzuchu włos jest znacznie bardziej miękki. Na wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych występuje niewielkie pióro.
Umaszczenie:
Ciemne szaroniebieskie, ciemniejsze i jaśniejsze odcienie szarości, pręgowane, żółte, piaskowe lub płowoczerwone z czarną maską, uszami i czarnymi końcówkami kończyn i ogona. Białe znaczenia na przedpiersiu, białe palce i mała biała plamka na końcu ogona są dopuszczalne, ale im mniej bieli tym lepiej, ponieważ deerhound ma być psem jednolicie umaszczonym. Białe znaczenia na głowie i biała kryza są niedopuszczalne.

WYSOKOŚĆ I MASA CIAŁA:
Minimalna pożądana wysokość w kłębie: Psy: 76 cm Suki: 71 cm
Masa ciała: Psy około 45,5 kg Suki: około 36,5 kg

WADY
:
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia oraz wpływu na zdrowie i komfort życia psa oraz jego zdolność do wykonywania tradycyjnej pracy.

WADY DYSKWALIFIKUJACE:

- Agresja lub nadmierna lękliwość
- Każdy pies przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości powinien zostać zdyskwalifikowany

Uwaga:

- Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.
- Do hodowli mogą być użyte jedynie sprawne fizycznie i zdrowe psy, o budowietypowej dla rasy.

Źródło: http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/164.pdf


Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2021
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.