Rasy psów

Wybierz inną rasę

DOBERMAN

Pochodzenie


Doberman jest jedną z nielicznych na świecie i jedyną w Niemczech rasą, która nosi nazwisko swojego twórcy, w tym przypadku poborcy podatkowego Karla Dobermana. Z racji swojego zawodu był on bardzo często atakowany przez psy będące własnością zalegających z opłatami podatników. Ponieważ jednocześnie był hyclem, co zobowiązywało go do wyłapywania włóczących się, bezdomnych psów, wpadł na pomysł, żeby to wykorzystać. Postanowił wyhodować niezawodnego psa obronnego, przy którym mógłby się czuć bezpiecznie.

Dążąc do wyznaczonego celu zaczął rozmnażać najbardziej agresywne z wyłapywanych osobników, kojarząc je ze znanymi wówczas i uważanymi za stosunkowo czystą rasę „psami rzeźnickimi”. Wywodziły się one od dawnych rottweilerów, skoligaconych z mieszkającymi w Turyngii psami owczarskimi czarnej maści z wyraźnymi, kasztanowymi podpalaniami. To właśnie te „psy rzeźnickie” odegrały kluczową rolę w postaniu późniejszego, dobrze znanego nam dobermana. Niestety nie ma pełnej dokumentacji poczynań hodowlanych Dobermana, wskutek czego nie udało się ustalić wszystkich ras, których przedstawicie przyczyniły się do powstania nowej rasy. W literaturze funkcjonuje kilka zupełnie różnych wersji na ten temat, ale najprawdopodobniej były to: owczarki niemieckie, rottweilery, wyżły niemieckie oraz owczarki francuskie krótkowłose - beaucerony. 

W momencie śmierci Dobermana (1834 - 1894) pod względem eksterieru pogłowie było jeszcze bardzo niewyrównane. Nie wiadomo, jakiego dziś mielibyśmy psa, gdyby nie jego najlepszy przyjaciel, Otto Göller, który w następnych latach kontynuował rozpoczętą przez niego pracę. Konsekwentnie dążył do ujednolicenia wyglądu, w tym również umaszczenia, postanowił także dodać psu elegancji. Wykorzystał do tego celu Manchester teriery i greyhoundy. Miał doskonałe wyczucie hodowlane, bo zaowocowało to spektakularną poprawą eksterieru, doberman stał się psem zwartym, o doskonale wyważonych proporcjach, silnym kośćcu i kwadratowej sylwetce. Uznano, że już nic nie trzeba poprawiać i w 1900 roku opracowano pierwszy wzorzec rasy.

Już w latach siedemdziesiątych XIX wieku Dobermanowi udało się wyhodować psa o takich cechach, na jakich mu zależało: doskonałego stróża i nieustraszonego obrońcy. Bardzo szybko dostrzeżono ich walory, zdobyły uznanie jako wszechstronne psy użytkowe o wielu zastosowaniach. Wykorzystywali je myśliwi podczas polowań, gospodarze do tępienia gryzoni a także służby porządkowe. Na początku zeszłego wieku został oficjalnie uznany za psa policyjnego, skąd prawdopodobnie pochodzi niefortunny przydomek „psa żandarmów”. Podczas obydwu wojen światowych dobermany służyły wojsku, a po jej zakończeniu zostały zdemobilizowane i stały się bardzo popularnymi psami rodzinnymi i nieodłącznymi towarzyszami wielu rodzin. Niestety później ich popularność spadła na rzecz nowych, modnych ras, z których naprawdę niewiele może mu dorównać.
 

Wygląd

Doberman jest eleganckim, średniej wielkości psem. Mimo rozbudowanej muskulatury ma dość delikatną, zwartą, wpisaną w kwadrat sylwetce. Długość tułowia mierzona od stawu barkowego do guza siedzeniowego może być większa o co najwyżej 5% od wysokości psa w kłębie, natomiast o 10% w przypadku suki. Grzbiet krótki, prosty, dobrze umięśniony. Klatka piersiowa proporcjonalna do długości tułowia. Jej głębokość stanowi około 50% wysokości psa w kłębie. odpowiednio szeroka, o lekko wysklepionych żebrach i wyraźnie zaznaczonym przedpiersiu. Łokcie przylegające. Zad zaokrąglony, lekko opadający od guzów kulszowych do nasady ogona. Ogon osadzony wysoko, pozostawiony w stanie naturalnym. Linia dolna od mostka do miednicy wyraźnie podciągnięta.

Głowa: długa, mocna, ale jednocześnie szlachetna i bardzo elegancka, proporcjonalna do tułowia. Oglądana z góry ma kształt tępego klina. Linia profilu mózgoczaszki przechodzi niemal bez załamania w linię profilu kufy, a z drugiej strony łagodnym łukiem przechodzi w szyję. Oczy migdałowate, ciemne, o czujnym, inteligentnym spojrzeniu. Uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, przednimi krawędziami dobrze przylegające do policzków, niecięte. Nos czarny u psów czarnych, u czekoladowych w jaśniejszych odcieniach. Wargi daleko otwarte, suche i przylegające, ciemno pigmentowane, u psów czekoladowych odpowiednio jaśniejsze. Uzębienie kompletne, mocne, zgryz nożycowy

Kończyny przednie proste, mocne, równoległe, prostopadłe do podłoża, łokcie przylegające, łapy kocie, zwarte, o wyraźnie wysklepionych palcach. Kończyny tylne dobrze umięśnione i kątowane, silne i równoległe. Udo długie i szerokie, dobrze umięśnione, śródstopie krótkie, pionowe do podłoża. Palce krótkie, wysklepione i zwarte. Pazury krótkie i czarne.

Szczególne znaczenie dla wyglądu psa oraz jego zdolności do pracy ma ruch: doberman porusza się elastycznym, przestrzennym, swobodnym chodem, podczas którego przednie kończyny wyrzucane są daleko w przód, co przypomina kłus rasowego konia. Akcja tylnych kończyn mocna i wydajna, dająca dobry napęd. Kończyny przednie i tylne wyrzucane równocześnie, parami, przy jednoczesnej stabilności grzbietu.

Wysokość w kłębie: psy 68 - 72 cm, suki 63 - 68 cm.
Masa ciała: psy 40 – 45 kg, suki 32 – 35 kg.
 

Charakter, usposobienie

Doberman już od szczeniaka przejawia odwagę i charakter przywódczy. Jest to rasa bardzo silna psychicznie, potrzebująca dużo ruchu i zdecydowanego prowadzenia. Rozpoczynając szkolenie młodego dobermana należy zwrócić szczególną uwagę na konsekwencję w postępowaniu. Każde polecenie musi być spokojnie przekazane i zawsze skutecznie wyegzekwowane. Pies nie może odczytać zachowania swojego właściciela jako niepewności lub uległości, w żadnym wypadku nie wolno mu pokazać, że może nie wykonać polecenia, bo może się to skończyć wypowiedzeniem posłuszeństwa i próbą dominacji.

Z drugiej strony, w tym bardzo silnym psychicznie i zdecydowanym psie jest sporo czułości, lubi się tulić, domaga się pieszczot i zainteresowania. Dlatego pracując z psem tej rasy należy postępować stanowczo, ale bardzo delikatnie. Doberman jest psem nieprzeciętnie inteligentnym, jeśli raz uda się go podporządkować, staje się psem uległym i bezgranicznie przywiązanym. Nie można go jednak zostawiać samemu sobie, tylko mądre postępowanie i konsekwencja pozwolą utrzymać właściwe relacje miedzy psem i jego panem. Jest doskonałym psem użytkowym, stróżującym i obronnym. Kiedyś sprawdził się w policji i w wojsku, teraz sprawdza się we wszystkich psich sportach, szczególnie takich jak jogging, frisbee i agility.
 
 

Szata

Doberman ma przylegającą na całym ciele, dobrze pigmentowaną skórę oraz krótką, gęstą, twardą, gładką, przylegającą sierść, całkowicie pozbawioną podszerstka.  

Umaszczenie

czarne lub czekoladowe z intensywnie kasztanowym, czystym i wyraźnie odgraniczonym podpalaniem. Podpalanie występuje na kufie, w postaci pojedynczej plamki na policzkach i nad oczami, na spodzie szyi, parzyście na klatce piersiowej, na nadgarstkach, śródręczach, śródstopiach i łapach, wewnętrznej stronie ud i ramion, na spodzie ogona. Inne odmiany kolorystyczne nie są przez FCI akceptowane, choć można spotkać także dobermany błękitne oraz białe.

Pielęgnacja szaty nie wymaga wiele zachodu. Doberman nie ma podszerstka, w związku z czym odpada problem sezonowego linienia. Niestety przez cały rok gubi pojedyncze włosy okrywowe, które właściciel znajduje dosłownie w całym mieszkaniu. Dlatego warto psa bardzo regularnie szczotkować.
  
Więcej na temat pielęgnacji dobermana i przygotowania go do wystaw - kliknij tutaj
 

Zdrowie

Prawidłowo zadbany doberman cieszy się z reguły dobrym zdrowiem, miewa jednak czasem problemy z systemem trawienia. Niektóre psy tej rasy, zwłaszcza brązowe, mają skłonność do alergii skórnych. Dobermany, podobnie jak inne psy o posturze i charakterze sportowca, mogą mieć w młodości problemy z układem sercowo-oddechowym. Nie powinny być w związku z tym przed osiągnięciem dorosłości zbyt forsownie trenowane. Dość często spotyka się u tej rasy kardiomiopatię rozstrzeniową, która jest schorzeniem poważnym i nie pozostającym niestety bez wpływu na długość życia.

Krótka, pozbawiona podszerstka sierść powoduje, że doberman jest wyjątkowo wrażliwy na bardzo niskie temperatury a w naszym klimacie marznie i może się przeziębiać. Na zimę trzeba mu więc sprawić ciepłe ubranie, a jeśli ktoś się obawia, że to mu ujmie powagi, niech mu zafunduje specjalną, bardzo dobrze chroniącą go przed zimnem kapę. Zobaczcie tutaj, jak dostojnie i groźnie w niej wygląda
 

Do kogo pasuje ten pies ?

Doberman jest wyjątkowo eleganckim i efektownym psem, dzięki czemu przyciąga uwagę i fascynuje wielu potencjalnych właścicieli. Przed kupnem psa tej rasy trzeba się jednak bardzo poważnie zastanowić i odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jesteśmy w stanie sprostać trudom, jakich wymaga jego wychowanie. Nie jest to bowiem pies dla każdego i nie nadaje się dla ludzi, którzy nie mają doświadczenia i właśnie chcą nabyć pierwszego w życiu psa.

Dobermany mają bardzo stanowczy charakter i wymagają wyjątkowo spokojnego, zdecydowanego i konsekwentnego prowadzenia, w przeciwnym razie to one będą rządziły w naszym domu. Wychowanie dobermana nie jest zadaniem łatwym, a zaniedbanie wczesnej socjalizacji oraz niewłaściwe traktowanie psa tej rasy, wynikające z niezrozumienia jego potrzeb i zachowań, czasem może spowodować, że stanie się agresywny i niebezpieczny dla otoczenia.

Dobrze prowadzony pies, będzie bez reszty oddany swojej rodzinie, gotowy w jej obronie walczyć na śmierć i życie. Na przyjaźń dobermana trzeba zasłużyć, ale ten trud naprawdę się opłaci. Jest to pies niezwykle inteligentny, jego szkolenie jest prawdziwą przyjemnością, zwłaszcza, jeśli nie będzie przebiegało w atmosferze krzyku, ale spokojnego, konsekwentnego budowania hierarchii i zaufania.

Trzeba również zdawać sobie sprawę z tego, że jest to pies, który wymaga bardzo dużo ruchu, nie wystarczy z nim wyjść na krótki spacer przed domem. Właściciel dobermana musi także unikać przypadkowych spotkań z innymi psami, ponieważ jego podopieczny wprawdzie sam nie będzie dążył do konfrontacji, ale zaczepiony zawsze z przyjemnością na zaczepkę odpowie.

Zalety i wady

+ doskonały pies obrończy
+ czujny stróż
+ niezwykle inteligentny, szybko się uczy
+ bardzo przywiązany do właścicieli
+ odważny i lojalny
+ opiekuńczy wobec dzieci
+ bezproblemowy w pielęgnacji
  - potrzebuje doświadczonego właściciela
- wymaga konsekwentnego prowadzenia
- ma tendencje do dominacji
- potrzebuje dużo ruchu

 

Ciekawostki

W niektórych krajach hoduje się dobermany białe oraz błękitne. Przez Międzynarodową Federację Kynologiczną ani jedne, ani drugie nie są uznawane i nie maja prawa do rodowodów.


Jak widać białe dobermany przejawiają cechy albinotyczne, nie mają typowej czarnej pigmentacji nosa, fafli i powiek, jaka zazwyczaj występuje u białych psów innych ras.


Dobermany błękitne mają bardzo podobne umaszczenie do błękitnego doga, od którego różnią się jednak brązowym podpalaniem. Doskonale widać to na zdjęciu, na którym w głębi mamy dla porównania zgodnego z wzorcem rasy czarnego dobermana.

 

Jak znaleźć dobrą hodowlę ?

  • Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
  • Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pomocą Formularza zgłoszeniowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
     
Wzorzec rasy FCI
FCI-Standard N° 143 /14. 02. 1994 / GB
DOBERMAN
POCHODZENIE : Niemcy.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 14.02.1994.
UŻYTKOWOŚĆ :
Pies do towarzystwa, obronny i pracujący.
KLASYFIKACJA F.C.I. :
Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1 Pinczery i sznaucery
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Doberman to jedyna rasa niemiecka , której nazwa pochodzi od nazwiska jej twórcy, Fryderyka Ludwika Dobermanna (02.01.1834 – 09.06.1894) . Mówi się, że był on poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także i hyclem, uprawnionym do wyłapywania włóczących się psów. Najostrzejsze z nich rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi”, uważanymi za stosunkowo czystą rasę. Te „psy rzeźnickie” odegrały najważniejszą role w postaniu późniejszego dobermana, a same pochodziły od dawnych rottweilerów, pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem. F.L. Dobermann dokonywał tych kojarzeń w latach siedemdziesiątych, uzyskując swoją rasę psów – czujnych, o wybitnych zaletach stróża i obrońcy. Wykorzystywane one były często do pracy w policji, a z czasem otrzymały nawet przydomek „psów żandarmów”. Były także psami do polowań, tępiącymi duże gryzonie. Nic dziwnego, że niebawem doberman został oficjalnie uznany za psa policyjnego, co nastąpiło w początku zeszłego wieku. Typowy doberman to pies średniej wielkości, silny i dobrze umięśniony. Choć mocny, powinien być przy tym elegancki i szlachetny w liniach. Musi być dobrym psem rodzinnym, do towarzystwa, obrońcą i psem służbowym.

WRAŻENIE OGÓLNE:

Doberman to pies średniej wielkości, mocny i dobrze umięśniony. Eleganckie linie ciała, dumna postawa i wyraz zdecydowania składają się na idealny obraz psa.

WAŻNE PROPORCJE:

Sylwetka dobermana jest niemal kwadratowa, zwłaszcza u samca. Długość tułowia mierzona od stawu barkowego do guza siedzeniowego może być większa co najwyżej o 5% od wysokości w kłębie u psa, i 10% u suki.

ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT:
Usposobienie dobermana jest przyjazne i łagodne, jest on bardzo oddany rodzinie i kocha dzieci. Pożądany jest średnio pobudliwy temperament i średnia doza ostrości (czujności). Wymagany jest dobry kontakt z właścicielem i średni stopień pobudliwości. Doberman jest łatwy do ułożenia, lubi pracować, i powinien wykazywać zdolność do pracy, odwagę I twardość. Ma być pewny siebie i nieustraszony, ale też ma umieć przystosować się do warunków życia we współczesnym społeczeństwie.

GŁOWA:
MÓZGOCZASZKA : Mocna, proporcjonalna do tułowia. Oglądana z góry ma kształt tępego klina. Oglądany z przodu wierzch mózgoczaszki jest niemal płaski i nie opada na boki w stronę uszu. Linia profilu mózgoczaszki przechodzi niemal bez załamania w linię profilu kufy, a z drugą stronę łagodnym łukiem przechodzi w szyję. Łuki brwiowe są wyraźnie rozwinięte, ale nie przesadnie wyrażone. Bruzda czołowa jest trochę widoczna. Oglądane z przodu i z góry boki głowy nie mogą być krągłe. Nieznaczne wypełnienie widoczne jest pomiędzy szczęką górną a kością policzkową, ale musi ono harmonizować z całkowitą długością głowy. Mięśnie na głowie powinny być dobrze rozwinięte.
Stop : Powinien być niewielki, ale zaznaczony.
TWARZOCZASZKA:
Nos : Nozdrza dobrze rozwinięte, raczej szerokie niż okrągłe, z dużymi otworami, nie wystający. Czarny u psów czarnych, u czekoladowych w odpowiednich jaśniejszych odcieniach.
Kufa : Musi być mocna, głęboka, i pozostawać w odpowiedniej proporcji do mózgoczaszki. Wargi otwierają się daleko, aż do trzonowców. Kufa ma być dostatecznie szeroka na końcu, zarówno szczęka górna, jak i dolna.
Wargi : Powinny być suche i przylegające, tak, że przy zamkniętym pysku nie są obwisłe. Ciemno pigmentowane, u psów czekoladowych odpowiednio jaśniejsze.
Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, zgryz nożycowy, uzębienie kompletne - 42 zęby prawidłowo rozmieszczone i normalnej wielkości.
Oczy : Średniej wielkości, owalne i ciemne, jaśniejsze dopuszczalne u psów czekoladowych. Powieki przylegające i pokryte włosem. Przełysienia wokół powiek są wysoce niepożądane.
Uszy : Wysoko osadzone, przycięte na długość harmonizującą z głową, stojące. Tam, gdzie cięcie uszu jest niedozwolone, mogą być pozostawione w naturalnym stanie – wówczas pożądane są średniej wielkości, przednimi krawędziami dobrze przylegające do policzków.

SZYJA:
Musi być odpowiednio długa, proporcjonalna zarówno do tułowia, jak i do głowy. Jest sucha i dobrze umięśniona, wzniesiona i łagodnie wygięta. Noszona wysoko, dodaje szlachetności sylwetce.

TUŁÓW:
Kłąb : Powinien być zarówno wysoki, jak i długi, zwłaszcza u samców, i podkreślać przebieg linii górnej, opadającej od kłębu do zadu.
Grzbiet : Krótki, dobrze związany, szeroki i dobrze umięśniony.
Lędźwie : Szerokie, dobrze umięśnione. Mogą być nieco dłuższe u suk.
Zad : Lekko opadający, prawie niewidocznie od guzów kulszowych do nasady ogona. Zaokrąglony, ani zupełnie poziomy, ani wyraźnie opadający, szeroki i dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa : Jej długość i głębokość muszą być proporcjonalne do długości tułowia. Głębokość klatki piersiowej stanowi około 50% wysokości w kłębie, jest ona odpowiednio szeroka, o lekko wysklepionych żebrach i wyraźnie zaznaczonym przedpiersiu.
Linia dolna : Od mostka do miednicy wyraźnie podciągnięta.

OGON:
Osadzony wysoko, krótko przycięty, z pozostawieniem widocznych mniej więcej dwóch kręgów. Tam, gdzie cięcie ogona jest zabronione, ogon może być pozostawiony w stanie naturalnym.

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Widok ogólny : Oglądane ze wszystkich stron są niemal zupełnie proste, prostopadłe do podłoża, mocne.
Łopatki : Dobrze przylegające do tułowia, dobrze umięśnione, wystające powyżej linii kręgów odcinka piersiowego, ustawione możliwie jak najbardziej ukośnie, mniej więcej pod kątem 50% w stosunku do linii poziomej.
Ramię : Odpowiednio długie, dobrze umięśnione, tworzy z łopatką kąt około 105-110o.
Łokcie : Przylegające, nie wykręcone.
Przedramię : Mocne i proste, dobrze umięśnione, długości harmonizującej z tułowiem.
Nadgarstek : Mocny.
Śródręcze: O mocnym kośćcu, przy oglądaniu z przodu proste. Oglądane z boku lekko nachylone, nie więcej jak 10o stopni w stosunku do pionu.
Łapy : Krótkie i zwarte, palce wysklepione (kocie). Pazury krótkie i czarne.

KOŃCZYNY TYLNE:
Widok ogólny : Doberman, gdy patrzeć na niego z tyłu, jest szeroki i zaokrąglony, dzięki dobrze rozwiniętym mięśniom ud i zadu. Dobrze rozwinięte mięśnie, biegnące od miednicy przez uda i kolana do podudzi, dają dobrą szerokość. Kończyny tylne są mocne i równoległe.
Udo : Długie i szerokie, dobrze umięśnione, staw biodrowy dobrze kątowany, około 80-85o w
stosunku do linii poziomej.
Kolano : Staw kolanowy mocny, składają sie na niego kość udowa, kości podudzia i rzepka kolanowa.
Kątowanie w stawie kolanowym mniej więcej 130o.
Podudzie : Średniej długości, proporcjonalnej do całkowitej długości kończyn tylnych.
Staw skokowy: Średnio mocny, kąt w stawie skokowym około 140o.
Śródstopie: Krótkie i pionowe do podłoża.
Łapy: Jak przednie, palce krótkie, wysklepione i zwarte. Pazury krótkie i czarne.

CHODY:
Ruch ma kapitalne znaczenie zarówno dla wyglądu psa, jak i jego zdolności do pracy. Jest elegancki, elastyczny, żwawy, swobodny i przestrzenny. Wykrok kończyn przednich jak najdłuższy, akcja tyłu mocna i wydajna, daje dobry napęd. Kończyny przednie i tylne wyrzucane są parami równocześnie. Grzbiet, ściegna I stawy powinny być stabilne.

SKÓRA:
Dobrze przylegająca na całym ciele i dobrze pigmentowana.

SZATA:
SIERŚĆ : Krótka, gęsta i twarda, gładko przylegająca i jednakowa na całym ciele. Podszerstek niedopuszczalny.
MAŚĆ : Czarna lub czekoladowa z intensywnie kasztanowym, czystym i wyraźnie odgraniczonym podpalaniem. Podpalanie występuje na kufie, w postaci pojedynczej plamki na policzkach i nad oczami, na spodzie szyi, parzyście na klatce piersiowej, na nadgarstkach, śródręczach, śródstopiach i łapach, wewnętrznej stronie ud i ramion, na spodzie ogona.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy : 68 – 72 cm. Suki : 63 – 68 cm.
Pożądane wartości średnie.
Waga : Psy : około 40 – 45 kg. Suki : około 32 – 35 kg.

WADY:
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Wrażenie ogólne : Wyraz płci przeciwnej, lekkość budowy, brak masy, budowa zbyt ciężka, lekki kościec, wysokonożność.
- Głowa : Zbyt ciężka, zbyt wąska, za długa, za krótka, stop zbyt słabo lub zbyt mocno
zaznaczony, garbonos, mocno opadający profil mózgoczaszki, słaba żuchwa, okrągłe lub
szparkowate oczy, jasne oczy, zbyt wyraźne policzki, obwisłe wargi, oczy wypukłe lub
głęboko osadzone, uszy osadzone zbyt wysoko lub zbyt nisko, niedomknięty pysk.
- Szyja : Zbyt krótka lub całkiem krótka, luźna skóra na szyi, podgardle, zbyt długa, jelenia.
- Tułów: Grzbiet źle związany, ścięty zad, grzbiet zapadnięty lub wysklepiony, płaskie lub
beczkowate żebra, klatka piersiowa zbyt wąska lub płytka, grzbiet zbyt długi, słabo wyrażone
przedpiersie, brzuch podkasany lub obwisły.
- Kończyny : Zbyt strome lub zbyt głębokie katowanie kończyn przednich lub tylnych, luźne
łokcie, wszelkie odchylenia od podanej we wzorcu postawy i długości poszczególnych
odcinków kończyn, łapy ustawione zbyt wąsko lub zbyt szeroko, iksowata lub krowia postawa tyłu, miękkie lub luźne łapy, krzywe palce, jasne pazury.
- Szata : Podpalanie jasne lub rozmyte, nie całkiem czyste, zbyt ciemna maska, duże czarne
znaczenia na nogach, podpalanie na klatce piersiowej słabo widoczne lub zbyt rozległe. Sierść
długa, miękka, kędzierzawa, matowa, włos cienki, łysiny, sierść na tułowiu różnej długości,
widoczny podszerstek.
- Zachowanie: Niedostateczna pewność siebie, zbytnia pobudliwość i ostrość, zbyt niski lub
zbyt wysoki próg pobudliwości.
- Wielkość: Wzrost do 2 cm większy lub niższy od podanego powinien skutkować obniżeniem oceny.
- Ruch : Toczący, związany lub sztywny, inochód.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

- Temperament : Lękliwy, nerwowy lub agresywny.
- Wrażenie ogólne: Zdecydowany wyraz płci przeciwnej.
- Oczy: Żółte (jak u ptaka drapieżnego), porcelanowe.
- Uzębienie : Tyłozgryz, zgryz cęgowy, przodozgryz, braki zębowe.
- Szata: Białe znaczenia, wyraźnie długi i falisty włos lub duże łysiny.
- Wielkość: Wzrost wyższy lub niższy od wzorcowego o więcej niż 2 cm.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być
zdyskwalifikowany.

N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Źródło: www.zkwp.pl/zg/wzorce/143.pdf

Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2019
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.