Rasy psów

Wybierz inną rasę

DOBERMAN

Pochodzenie


Doberman to jedna z bardzo nielicznych na świecie i jedyna w Niemczech rasa, która nosi nazwisko swojego twórcy, poborcy podatkowego Karla Fryderyka Louisa Dobermana. Wiadomo, że Doberman z racji swojego zawodu był często atakowany przez psy należące do zalegających z opłatami podatników. Używając wyłapanych przez siebie agresywnych osobników postanowił wyhodować psa obrończego, przy którym mógłby się czuć bezpiecznie. Nie zostało niestety udokumentowane, jakich ras użył do stworzenia dobermana, funkcjonuje kilka zupełnie różnych wersji na ten temat, ale najprawdopodobniej były to: owczarek niemiecki, rottweiler, wyżeł niemiecki oraz beauceron.
 

Pogłowie, jakie pozostało po twórcy rasy było bardzo zróżnicowane. W późniejszych latach, chcąc uszlachetnić sylwetkę dobermana, skrzyżowano go z manchester terrierem i greyhoundem. Zaowocowało to znaczną poprawą eksterieru. Dobermany stały się psami eleganckimi, o silnym kośćcu i kwadratowej sylwetce. W krótkim czasie zdobyły uznanie jako psy użytkowe o wielu zastosowaniach. Wykorzystywali je zarówno myśliwi, jak i służby porządkowe, stąd chyba wziął się jego przydomek „psa żandarmów”. W czasie wojny dobermany służyły wojsku, a po jej zakończeniu stały się psami bardzo popularnymi i nieodłącznymi towarzyszami wielu rodzin.
 

Wygląd

Doberman to okazały pies o dumnym, szlachetnym wyglądzie. Jego siła jest jednak połączona z wyjątkową elegancją. Mimo mocno rozbudowanej muskulatury pozostaje psem o dość delikatnej, zwartej, wpisanej w kwadrat sylwetce. To, co tę rasę szczególnie wyróżnia, to głowa,: długa, mocna, ale jednocześnie szlachetna i bardzo elegancka. Oczy migdałowate, ciemnobrązowe o bardzo czujnym, inteligentnym spojrzeniu. Uszy wysoko osadzone, małe, obecnie już niecięte.

Grzbiet krótki i prosty, klatka piersiowa głęboka, dobrze rozbudowana, kończyny przednie proste, równoległe, łokcie przylegające, łapy kocie, zwarte, o wyraźnie wysklepionych palcach. Kończyny tylne dobrze umięśnione oraz kątowane, silne i równoległe. Pazury krótkie, czarne. Doberman porusza się elastycznym, zwinnym, swobodnym chodem, podczas którego przednie kończyny wyrzucane są daleko w przód, co nieco przypomina kłus rasowego konia.

Wysokość w kłębie: psy 68 - 72 cm, suki 63 - 68 cm.
Masa ciała: psy 40 – 45 kg, suki 32 – 35 kg.
 

Charakter, usposobienie

Doberman już od szczeniaka przejawia odwagę i charakter przywódczy. Jest to rasa bardzo silna psychicznie, potrzebująca dużo ruchu i zdecydowanego prowadzenia. Rozpoczynając szkolenie młodego dobermana należy zwrócić szczególną uwagę na konsekwencję w postępowaniu. Każde polecenie musi być spokojnie przekazane i zawsze skutecznie wyegzekwowane. Pies nie może odczytać zachowania swojego właściciela jako niepewności lub uległości, w żadnym wypadku nie wolno mu pokazać, że może nie wykonać polecenia, bo może się to skończyć wypowiedzeniem posłuszeństwa i próbą dominacji.

Z drugiej strony, w tym bardzo silnym psychicznie i zdecydowanym psie jest sporo czułości, lubi się tulić, domaga się pieszczot i zainteresowania. Dlatego pracując z psem tej rasy należy postępować stanowczo, ale bardzo delikatnie. Doberman jest psem nieprzeciętnie inteligentnym, jeśli raz uda się go podporządkować, staje się psem uległym i bezgranicznie przywiązanym. Nie można go jednak zostawiać samemu sobie, tylko mądre postępowanie i konsekwencja pozwolą utrzymać właściwe relacje miedzy psem i jego panem. Jest doskonałym psem użytkowym, stróżującym i obronnym. Kiedyś sprawdził się w policji i w wojsku, teraz sprawdza się we wszystkich psich sportach, szczególnie takich jak jogging, frisbee i agility.
 
 

Szata

Doberman ma krótką, dość twardą, przylegającą, pozbawioną podszerstka sierść.

Umaszczenie
psów tej rasy może być czarne podpalane lub czekoladowe. Inne odmiany kolorystyczne nie są przez FCI akceptowane, choć można spotkać także dobermany błękitne oraz białe.

Pielęgnacja dobermana nie wymaga wiele zachodu, jakkolwiek, żeby jego sierść była gęsta i błyszcząca, warto ją raz w tygodniu szczotkować i odpowiednio odżywiać.
  
Więcej na temat pielęgnacji dobermana i przygotowania go do wystaw - kliknij tutaj
 

Zdrowie

Prawidłowo zadbany doberman cieszy się z reguły dobrym zdrowiem, miewa jednak czasem problemy z systemem trawienia. Niektóre psy tej rasy, zwłaszcza brązowe, mają skłonność do alergii skórnych. Dobermany, podobnie jak inne psy o posturze i charakterze sportowca, mogą mieć w młodości problemy z układem sercowo-oddechowym. Nie powinny być w związku z tym przed osiągnięciem dorosłości zbyt forsownie trenowane. Dość często spotyka się u tej rasy kardiomiopatię rozstrzeniową, która jest schorzeniem poważnym i nie pozostającym niestety bez wpływu na długość życia.

Krótka, pozbawiona podszerstka sierść powoduje, że doberman jest wyjątkowo wrażliwy na bardzo niskie temperatury a w naszym klimacie marznie i może się przeziębiać. Na zimę trzeba mu więc sprawić ciepłe ubranie, a jeśli ktoś się obawia, że to mu ujmie powagi, niech mu zafunduje specjalną, bardzo dobrze chroniącą go przed zimnem kapę. Zobaczcie tutaj, jak dostojnie i groźnie w niej wygląda
 

Do kogo pasuje ten pies ?

Doberman jest wyjątkowo eleganckim i efektownym psem, dzięki czemu przyciąga uwagę i fascynuje wielu potencjalnych właścicieli. Przed kupnem psa tej rasy trzeba się jednak bardzo poważnie zastanowić i odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jesteśmy w stanie sprostać trudom, jakich wymaga jego wychowanie. Nie jest to bowiem pies dla każdego i nie nadaje się dla ludzi, którzy nie mają doświadczenia i właśnie chcą nabyć pierwszego w życiu psa.

Dobermany mają bardzo stanowczy charakter i wymagają wyjątkowo spokojnego, zdecydowanego i konsekwentnego prowadzenia, w przeciwnym razie to one będą rządziły w naszym domu. Wychowanie dobermana nie jest zadaniem łatwym, a zaniedbanie wczesnej socjalizacji oraz niewłaściwe traktowanie psa tej rasy, wynikające z niezrozumienia jego potrzeb i zachowań, czasem może spowodować, że stanie się agresywny i niebezpieczny dla otoczenia.

Dobrze prowadzony pies, będzie bez reszty oddany swojej rodzinie, gotowy w jej obronie walczyć na śmierć i życie. Na przyjaźń dobermana trzeba zasłużyć, ale ten trud naprawdę się opłaci. Jest to pies niezwykle inteligentny, jego szkolenie jest prawdziwą przyjemnością, zwłaszcza, jeśli nie będzie przebiegało w atmosferze krzyku, ale spokojnego, konsekwentnego budowania hierarchii i zaufania.

Trzeba również zdawać sobie sprawę z tego, że jest to pies, który wymaga bardzo dużo ruchu, nie wystarczy z nim wyjść na krótki spacer przed domem. Właściciel dobermana musi także unikać przypadkowych spotkań z innymi psami, ponieważ jego podopieczny wprawdzie sam nie będzie dążył do konfrontacji, ale zaczepiony zawsze z przyjemnością na zaczepkę odpowie.

Zalety i wady

+ doskonały pies obrończy
+ czujny stróż
+ niezwykle inteligentny, szybko się uczy
+ bardzo przywiązany do właścicieli
+ odważny i lojalny
+ opiekuńczy wobec dzieci
+ bezproblemowy w pielęgnacji
  - potrzebuje doświadczonego właściciela
- wymaga konsekwentnego prowadzenia
- ma tendencje do dominacji
- potrzebuje dużo ruchu

 

Ciekawostki

W niektórych krajach hoduje się dobermany białe oraz błękitne. Przez Międzynarodową Federację Kynologiczną ani jedne, ani drugie nie są uznawane i nie maja prawa do rodowodów.


Jak widać białe dobermany przejawiają cechy albinotyczne, nie mają typowej czarnej pigmentacji nosa, fafli i powiek, jaka zazwyczaj występuje u białych psów innych ras.


Dobermany błękitne mają bardzo podobne umaszczenie do błękitnego doga, od którego różnią się jednak brązowym podpalaniem. Doskonale widać to na zdjęciu, na którym w głębi mamy dla porównania zgodnego z wzorcem rasy czarnego dobermana.

 

Jak znaleźć dobrą hodowlę ?

  • Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
  • Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pomocą Formularza zgłoszeniowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
     
Wzorzec rasy FCI
FCI-Standard N° 143 /14. 02. 1994 / GB
DOBERMAN
POCHODZENIE : Niemcy.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 14.02.1994.
UŻYTKOWOŚĆ :
Pies do towarzystwa, obronny i pracujący.
KLASYFIKACJA F.C.I. :
Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1 Pinczery i sznaucery
Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Doberman to jedyna rasa niemiecka , której nazwa pochodzi od nazwiska jej twórcy, Fryderyka Ludwika Dobermanna (02.01.1834 – 09.06.1894) . Mówi się, że był on poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także i hyclem, uprawnionym do wyłapywania włóczących się psów. Najostrzejsze z nich rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi”, uważanymi za stosunkowo czystą rasę. Te „psy rzeźnickie” odegrały najważniejszą role w postaniu późniejszego dobermana, a same pochodziły od dawnych rottweilerów, pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem. F.L. Dobermann dokonywał tych kojarzeń w latach siedemdziesiątych, uzyskując swoją rasę psów – czujnych, o wybitnych zaletach stróża i obrońcy. Wykorzystywane one były często do pracy w policji, a z czasem otrzymały nawet przydomek „psów żandarmów”. Były także psami do polowań, tępiącymi duże gryzonie. Nic dziwnego, że niebawem doberman został oficjalnie uznany za psa policyjnego, co nastąpiło w początku zeszłego wieku. Typowy doberman to pies średniej wielkości, silny i dobrze umięśniony. Choć mocny, powinien być przy tym elegancki i szlachetny w liniach. Musi być dobrym psem rodzinnym, do towarzystwa, obrońcą i psem służbowym.

WRAŻENIE OGÓLNE:

Doberman to pies średniej wielkości, mocny i dobrze umięśniony. Eleganckie linie ciała, dumna postawa i wyraz zdecydowania składają się na idealny obraz psa.

WAŻNE PROPORCJE:

Sylwetka dobermana jest niemal kwadratowa, zwłaszcza u samca. Długość tułowia mierzona od stawu barkowego do guza siedzeniowego może być większa co najwyżej o 5% od wysokości w kłębie u psa, i 10% u suki.

ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT:
Usposobienie dobermana jest przyjazne i łagodne, jest on bardzo oddany rodzinie i kocha dzieci. Pożądany jest średnio pobudliwy temperament i średnia doza ostrości (czujności). Wymagany jest dobry kontakt z właścicielem i średni stopień pobudliwości. Doberman jest łatwy do ułożenia, lubi pracować, i powinien wykazywać zdolność do pracy, odwagę I twardość. Ma być pewny siebie i nieustraszony, ale też ma umieć przystosować się do warunków życia we współczesnym społeczeństwie.

GŁOWA:
MÓZGOCZASZKA : Mocna, proporcjonalna do tułowia. Oglądana z góry ma kształt tępego klina. Oglądany z przodu wierzch mózgoczaszki jest niemal płaski i nie opada na boki w stronę uszu. Linia profilu mózgoczaszki przechodzi niemal bez załamania w linię profilu kufy, a z drugą stronę łagodnym łukiem przechodzi w szyję. Łuki brwiowe są wyraźnie rozwinięte, ale nie przesadnie wyrażone. Bruzda czołowa jest trochę widoczna. Oglądane z przodu i z góry boki głowy nie mogą być krągłe. Nieznaczne wypełnienie widoczne jest pomiędzy szczęką górną a kością policzkową, ale musi ono harmonizować z całkowitą długością głowy. Mięśnie na głowie powinny być dobrze rozwinięte.
Stop : Powinien być niewielki, ale zaznaczony.
TWARZOCZASZKA:
Nos : Nozdrza dobrze rozwinięte, raczej szerokie niż okrągłe, z dużymi otworami, nie wystający. Czarny u psów czarnych, u czekoladowych w odpowiednich jaśniejszych odcieniach.
Kufa : Musi być mocna, głęboka, i pozostawać w odpowiedniej proporcji do mózgoczaszki. Wargi otwierają się daleko, aż do trzonowców. Kufa ma być dostatecznie szeroka na końcu, zarówno szczęka górna, jak i dolna.
Wargi : Powinny być suche i przylegające, tak, że przy zamkniętym pysku nie są obwisłe. Ciemno pigmentowane, u psów czekoladowych odpowiednio jaśniejsze.
Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, zgryz nożycowy, uzębienie kompletne - 42 zęby prawidłowo rozmieszczone i normalnej wielkości.
Oczy : Średniej wielkości, owalne i ciemne, jaśniejsze dopuszczalne u psów czekoladowych. Powieki przylegające i pokryte włosem. Przełysienia wokół powiek są wysoce niepożądane.
Uszy : Wysoko osadzone, przycięte na długość harmonizującą z głową, stojące. Tam, gdzie cięcie uszu jest niedozwolone, mogą być pozostawione w naturalnym stanie – wówczas pożądane są średniej wielkości, przednimi krawędziami dobrze przylegające do policzków.

SZYJA:
Musi być odpowiednio długa, proporcjonalna zarówno do tułowia, jak i do głowy. Jest sucha i dobrze umięśniona, wzniesiona i łagodnie wygięta. Noszona wysoko, dodaje szlachetności sylwetce.

TUŁÓW:
Kłąb : Powinien być zarówno wysoki, jak i długi, zwłaszcza u samców, i podkreślać przebieg linii górnej, opadającej od kłębu do zadu.
Grzbiet : Krótki, dobrze związany, szeroki i dobrze umięśniony.
Lędźwie : Szerokie, dobrze umięśnione. Mogą być nieco dłuższe u suk.
Zad : Lekko opadający, prawie niewidocznie od guzów kulszowych do nasady ogona. Zaokrąglony, ani zupełnie poziomy, ani wyraźnie opadający, szeroki i dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa : Jej długość i głębokość muszą być proporcjonalne do długości tułowia. Głębokość klatki piersiowej stanowi około 50% wysokości w kłębie, jest ona odpowiednio szeroka, o lekko wysklepionych żebrach i wyraźnie zaznaczonym przedpiersiu.
Linia dolna : Od mostka do miednicy wyraźnie podciągnięta.

OGON:
Osadzony wysoko, krótko przycięty, z pozostawieniem widocznych mniej więcej dwóch kręgów. Tam, gdzie cięcie ogona jest zabronione, ogon może być pozostawiony w stanie naturalnym.

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Widok ogólny : Oglądane ze wszystkich stron są niemal zupełnie proste, prostopadłe do podłoża, mocne.
Łopatki : Dobrze przylegające do tułowia, dobrze umięśnione, wystające powyżej linii kręgów odcinka piersiowego, ustawione możliwie jak najbardziej ukośnie, mniej więcej pod kątem 50% w stosunku do linii poziomej.
Ramię : Odpowiednio długie, dobrze umięśnione, tworzy z łopatką kąt około 105-110o.
Łokcie : Przylegające, nie wykręcone.
Przedramię : Mocne i proste, dobrze umięśnione, długości harmonizującej z tułowiem.
Nadgarstek : Mocny.
Śródręcze: O mocnym kośćcu, przy oglądaniu z przodu proste. Oglądane z boku lekko nachylone, nie więcej jak 10o stopni w stosunku do pionu.
Łapy : Krótkie i zwarte, palce wysklepione (kocie). Pazury krótkie i czarne.

KOŃCZYNY TYLNE:
Widok ogólny : Doberman, gdy patrzeć na niego z tyłu, jest szeroki i zaokrąglony, dzięki dobrze rozwiniętym mięśniom ud i zadu. Dobrze rozwinięte mięśnie, biegnące od miednicy przez uda i kolana do podudzi, dają dobrą szerokość. Kończyny tylne są mocne i równoległe.
Udo : Długie i szerokie, dobrze umięśnione, staw biodrowy dobrze kątowany, około 80-85o w
stosunku do linii poziomej.
Kolano : Staw kolanowy mocny, składają sie na niego kość udowa, kości podudzia i rzepka kolanowa.
Kątowanie w stawie kolanowym mniej więcej 130o.
Podudzie : Średniej długości, proporcjonalnej do całkowitej długości kończyn tylnych.
Staw skokowy: Średnio mocny, kąt w stawie skokowym około 140o.
Śródstopie: Krótkie i pionowe do podłoża.
Łapy: Jak przednie, palce krótkie, wysklepione i zwarte. Pazury krótkie i czarne.

CHODY:
Ruch ma kapitalne znaczenie zarówno dla wyglądu psa, jak i jego zdolności do pracy. Jest elegancki, elastyczny, żwawy, swobodny i przestrzenny. Wykrok kończyn przednich jak najdłuższy, akcja tyłu mocna i wydajna, daje dobry napęd. Kończyny przednie i tylne wyrzucane są parami równocześnie. Grzbiet, ściegna I stawy powinny być stabilne.

SKÓRA:
Dobrze przylegająca na całym ciele i dobrze pigmentowana.

SZATA:
SIERŚĆ : Krótka, gęsta i twarda, gładko przylegająca i jednakowa na całym ciele. Podszerstek niedopuszczalny.
MAŚĆ : Czarna lub czekoladowa z intensywnie kasztanowym, czystym i wyraźnie odgraniczonym podpalaniem. Podpalanie występuje na kufie, w postaci pojedynczej plamki na policzkach i nad oczami, na spodzie szyi, parzyście na klatce piersiowej, na nadgarstkach, śródręczach, śródstopiach i łapach, wewnętrznej stronie ud i ramion, na spodzie ogona.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy : 68 – 72 cm. Suki : 63 – 68 cm.
Pożądane wartości średnie.
Waga : Psy : około 40 – 45 kg. Suki : około 32 – 35 kg.

WADY:
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
- Wrażenie ogólne : Wyraz płci przeciwnej, lekkość budowy, brak masy, budowa zbyt ciężka, lekki kościec, wysokonożność.
- Głowa : Zbyt ciężka, zbyt wąska, za długa, za krótka, stop zbyt słabo lub zbyt mocno
zaznaczony, garbonos, mocno opadający profil mózgoczaszki, słaba żuchwa, okrągłe lub
szparkowate oczy, jasne oczy, zbyt wyraźne policzki, obwisłe wargi, oczy wypukłe lub
głęboko osadzone, uszy osadzone zbyt wysoko lub zbyt nisko, niedomknięty pysk.
- Szyja : Zbyt krótka lub całkiem krótka, luźna skóra na szyi, podgardle, zbyt długa, jelenia.
- Tułów: Grzbiet źle związany, ścięty zad, grzbiet zapadnięty lub wysklepiony, płaskie lub
beczkowate żebra, klatka piersiowa zbyt wąska lub płytka, grzbiet zbyt długi, słabo wyrażone
przedpiersie, brzuch podkasany lub obwisły.
- Kończyny : Zbyt strome lub zbyt głębokie katowanie kończyn przednich lub tylnych, luźne
łokcie, wszelkie odchylenia od podanej we wzorcu postawy i długości poszczególnych
odcinków kończyn, łapy ustawione zbyt wąsko lub zbyt szeroko, iksowata lub krowia postawa tyłu, miękkie lub luźne łapy, krzywe palce, jasne pazury.
- Szata : Podpalanie jasne lub rozmyte, nie całkiem czyste, zbyt ciemna maska, duże czarne
znaczenia na nogach, podpalanie na klatce piersiowej słabo widoczne lub zbyt rozległe. Sierść
długa, miękka, kędzierzawa, matowa, włos cienki, łysiny, sierść na tułowiu różnej długości,
widoczny podszerstek.
- Zachowanie: Niedostateczna pewność siebie, zbytnia pobudliwość i ostrość, zbyt niski lub
zbyt wysoki próg pobudliwości.
- Wielkość: Wzrost do 2 cm większy lub niższy od podanego powinien skutkować obniżeniem oceny.
- Ruch : Toczący, związany lub sztywny, inochód.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

- Temperament : Lękliwy, nerwowy lub agresywny.
- Wrażenie ogólne: Zdecydowany wyraz płci przeciwnej.
- Oczy: Żółte (jak u ptaka drapieżnego), porcelanowe.
- Uzębienie : Tyłozgryz, zgryz cęgowy, przodozgryz, braki zębowe.
- Szata: Białe znaczenia, wyraźnie długi i falisty włos lub duże łysiny.
- Wielkość: Wzrost wyższy lub niższy od wzorcowego o więcej niż 2 cm.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być
zdyskwalifikowany.

N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Źródło: www.zkwp.pl/zg/wzorce/143.pdf

Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2019
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.