Rasy psów

Wybierz inną rasę

OWCZAREK BELGIJSKI GROENENDAEL

Pochodzenie


Istnieją dwie teorie na temat pochodzenia owczarków belgijskich. Według pierwszej pochodzą one od psów pasterskich, które żyły w środkowej Europie już w okresie brązu. Według drugiej natomiast, owczarki belgijskie pochodzą od psów będących krzyżówką miejscowego mastiffa z deeerhoundem, sprowadzonych w XIII wieku z Anglii przez flamandzkich mnichów. W początkowym okresie były to typowe psy użytkowe. Jedynym kryterium ich doboru przy rozmnażaniu była przydatność do określonej pracy. Wygląd był sprawą drugorzędną.
 

Ponieważ kojarzono psy mieszkające w bliskiej okolicy, często ze sobą spokrewnione, po pewnym czasie zaczęły wykazywać pewne standardowe cechy. W 1840 roku odbyła się prawdopodobnie pierwsza na świecie wystawa psów. Pokazane na niej owczarki belgijskie miały bardzo dużo cech wspólnych, ale jednocześnie znacznie się między sobą różniły. Dopiero w 1891 roku profesor Adolph Reul rozpoczął prace nad skatalogowaniem i ustaleniem wzorców dla poszczególnych typów owczarków belgijskich. Zauważył, że mają bardzo zbliżoną budowę anatomiczną, natomiast różnią się głównie kolorem i strukturą owłosienia. W 1891 roku powstał klub owczarka belgijskiego a wkrótce potem podzielono je ze względu na rodzaj sierści na długowłose czarne i płowe, krótkowłose płowe oraz szorstkowłose płowe.

Na skutek nacisku hodowców w 1898 roku rozdzielono owczarki długowłose i ostatecznie uznano istnienie czterech odmian owczarków belgijskich, widocznych kolejno na zdjęciu:
  • groenendael - długowłosy, czarny
  • laekenois - szorstkowłosy, płowy
  • malinois - krótkowłosy, płowy
  • tervueren - długowłosy, płowy

Nazwa groenendael pochodzi od posiadłości Chateau de Groenendael, stanowiącej własność hodowcy owczarków długowłosych Nicolasa Rose’a. Skojarzył on swoją czarną sukę o imieniu Petite z czarnym owczarkiem Picard d’Uccle. Z tego skojarzenia przyszedł na świat Duc de Groenendael, wspaniały, doskonale przekazujacy swoje cechy reproduktor, który znalazł się we wszystkich rodowodach współczesnych owczarków belgijskich. Niestety wojna pokrzyżowała ambitne plany hodowlane, ale bohaterstwo groenendaeli, które odnajdywały rannych i przenosiły meldunki na froncie, stało się tak powszechnie znane, że często mylono je nawet ze świetnie wyszkolonymi owczarkami niemieckimi. Obecnie z wielkim powodzeniem pełnią rolę psów do towarzystwa, wiele osób chętnie je szkoli, a od kiedy pies tej rasy dwa razy pod rząd wygrał Europejskie Mistrzostwa Psów Służbowych ich popularność znacznie wzrosła.


Wygląd

Groenendael jest niezwykle eleganckim i bardzo proporcjonalnie zbudowanym psem o wyraźnie zaznaczonym kłębie, prostym, dobrze umięśnionym grzbiecie, krótkich, szerokich lędźwiach oraz lekko opadającym zadzie. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca linii łokci, brzuch wyraźnie podkasany. Ogon bardzo mocno owłosiony, sięgający do stawu skokowego, zazwyczaj nisko noszony. Kiedy pies jest podniecony podnosi się do linii grzbietu, ale nigdy powyżej. Kończyny silne, dobrze umięśnione. Głowa szlachetna, długa, o umiarkowanie zaznaczonym stopie i silnych szczękach. Oczy ciemnobrązowe, owalne, uszy trójkątne, sztywne, stojące, wysoko osadzone. Nos czarny, nozdrza szerokie.

Wysokość w kłębie: 
psy 60 - 65 cm, suki x 55 - 60 cm.
Masa ciała: 25 - 32 kg.
 
Charakter, usposobienie

Mimo przynależności do drugiej grupy, owczarki belgijskie należą do psów, których umiejętności znacznie przekraczają zadania typowych psów pasterskich. Pracują w wojsku, w policji, jako psy ratownicze oraz przewodnicy niewidomych.

Są niezwykle inteligentne i łatwe do szkolenia, choć wymaga to cierpliwości i konsekwencji. Nie można stosować przymusu, są to psy bardzo wrażliwe i ostro potraktowane mogą odmówić współpracy. Nadają się do szkolenia jako psy towarzyszące i obronne, doskonale sprawdzają się w psich sportach takich jak agility, flyball, frisbee lub obidience. Mają duży temperament, potrzebują dużo aktywnosci fizycznej i urozmaiconego zajęcia. Są świetnymi psami stróżującymi, może tylko nieco zbyt głośnymi. Za to bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i chętnie z nimi współpracują.

Mimo, że owczarki belgijskie różnią się w zasadzie tylko rodzajem sierści, to w ich charakterze dostrzec można bardzo wyraźne różnice: najspokojniejszy i najbardziej opanowany jest lackenois, natomiast malinois ma z całej czwórki najwięcej cech psa obrończego.
 
Szata

Groenendael ma wyjątkowo efektowną, błyszczącą, czarną szatę, która wyróżnia go ze wszystkich owczarków belgijskich. Dopuszczalne są jedynie małe białe znaczenia na piersi, na końcach palców przednich i tylnych łap oraz na kufie.
 

Jego sierść jest długa, prosta i dość szorstka w dotyku, podszyta gęstym, dostosowanym do warunków atmosferycznych podszerstkiem. Włos jest krótszy na głowie, uszach oraz dolnych partach nóg. Szczególnie długi i obfity na szyi oraz przedpiersiu, gdzie tworzy efektowna kryzę, oraz na udach, na których tworzy portki. Co ciekawe, psy mają dłuższą i bardziej okazałą szatę niż suki. Wymaga ona regularnej pielęgnacji, zaniedbana może się filcować, szczególnie na szyi.

Więcej na temat pielęgnacji groenendaela i przygotowania go do wystaw- kliknij tutaj
 

Zdrowie

Owczarki belgijskie są zdrowymi, bardzo odpornymi na warunki atmosferyczne psami. Rzadko chorują, najpoważniejszym schorzeniem, na jakie czasem zapadają jest padaczka. Zdarzają się czasem przypadki dysplazji biodrowej a także, choć bardzo rzadko, niektóre dziedziczne choroby oczu. Niektóre z nich mają skłonność do alergii pokarmowej. Nie można ich przekarmiać, bo wszystkie mają tendencję do tycia. Poważnym problemem jest większa niż u innych ras skłonność do nowotworów żołądka, przy czym choroba pojawia się częściej u psów pochodzących z niektórych linii hodowlanych. Więcej na ten temat w zakładce Choroby nowotworowe - nowotwór żołądka. Większość owczarków belgijskich wykazuje nadwrażliwość na środki używane przy znieczuleniu ogólnym do zabiegów chirurgicznych. Jeśli pies ma być poddany narkozie, właściciel powinien o tym uprzedzić lekarza weterynarii.
 

 

Do kogo pasuje ten pies ?

Groenendael powinien mieć doświadczonego właściciela, który potrafi go odpowiednio ułożyć. Jest to bardzo inteligentny pies, który szybko się uczy, ale bywa niezależny i skłonny do dominacji. Dlatego też wymaga bardzo stanowczego, konsekwentnego, ale łagodnego prowadzenia i urozmaiconych ćwiczeń, bo wykonywanie ciągle tych samych zadań szybko go znudzi. Potrzebuje stałego towarzystwa człowieka, coraz to nowych zadań i bardzo dużo ruchu. Nie jest to pies, którego można na wiele godzin zostawić samego w mieszkaniu, ponieważ istnieje duże prawdopodobieństwo, że cały czas spędzi na wyjątkowo pracowitym jego przemeblowaniu.

Do właściciela jest bardzo przywiązany, wobec obcych raczej nieufny. Lubi towarzystwo dzieci, ale ze względu na jego temperament małych dzieci nie powinno się z nim zostawiać bez opieki dorosłych. Przyjaźnie nastawiony do zwierząt, zwłaszcza do tych, z którymi się wychował. Najszczęśliwszy będzie w domu z dużym wybiegiem, do bloku się nie nadaje chyba, że wraca do niego po bardzo pracowitym, pełnym atrakcji dniu.
 

Zalety i wady

+ bardzo przywiązany do właściciela
+ doskonały towarzysz dla dzieci
+ tolerancyjny wobec innych zwierząt
+ inteligentny, szybko się uczy
+ doskonały do uprawiania psich sportów
+ czujny pies stróżujący
+ lubi aktywny tryb życia
  - wymaga doświadczonego właściciela
- bywa niezależny i uparty
- ma skłonność do dominacji
- dużo szczeka
- wymaga bardzo dużo ruchu



 

Wzorzec rasy FCI

Wzorzec FCI nr 15
OWCZAREK BELGIJSKI
(Chien de Berger Belge - Belgian Shepherd Dog)
Kraj pochodzenia: Belgia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 19.04.2002
Użytkowanie:
Pierwotnie pies pasterski, obecnie wszechstronnie użytkowy pies pracujący (obrończy, stróżujący, tropiący), jak również doskonały pies rodzinny.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy wymagane.


RYS HISTORYCZNY:

W Belgii, pod koniec XIX wieku, było wiele psów pasterskich, które prezentowały różny typ i krańcowo różnorodną sierść. Aby do tego stanu rzeczy wprowadzić trochę porządku, entuzjaści hodowli psów zaczęli się grupować i w celu ujednolicenia rasy zwrócili się do A. Reula, profesora Wyższej Szkoły Weterynaryjnej w Cureghem, którego można uważać za pioniera i założyciela rasy. Rasa oficjalnie powstała w latach 1891-1897. Klub Owczarka Belgijskiego został utworzony 29 września 1891 w Brukseli. W tym samym roku profesor A.Reul zgromadził w Cureghem 117 psów, co umożliwiło spis i wybór najlepszych egzemplarzy. Następne lata to skuteczna selekcja, często hodowla w bliskim pokrewieństwie kilku egzemplarzy. 3 kwietnia 1892 roku Klub Owczarka Belgijskiego opracował szczegółowy wzorzec. Zakładał on, że jest to jedna rasa z trzema typami sierści. Jednocześnie mówiono wtedy, że owczarek belgijski jest psem prostych ludzi i dlatego rasa ta nie posiada odpowiedniej renomy. W rezultacie dopiero w 1901 pierwsze owczarki belgijskie zostały zarejestrowane w Księdze Rodowodowej Królewskiego Towarzystwa im. Św Huberta (L.O.S.H). W ciągu kolejnych lat najbardziej aktywni entuzjaści rasy prowadzili z wielką determinacją działania, mające na celu unifikację typu oraz korektę wad. Można powiedzieć, że do 1910 roku typ oraz temperament owczarka belgijskiego został ustalony. Przez cały ten czas sprawa występowania innych jeszcze, różniących się od akceptowanych odmian i kolorów, była przedmiotem sporów i gorących dyskusji. Z drugiej strony kwestie takie, jak morfologia, temperament czy przydatność do pracy, nigdy nie powodowały nieporozumień.

WYGLĄD OGÓLNY:
Owczarek belgijski jest psem o wyważonej sylwetce, harmonijnych proporcjach, łączącym siłę i elegancję, średnich wymiarów, o suchym i wyraźnym umięśnieniu, kwadratowego formatu. Jest to pies wiejski, przyzwyczajony do przebywania na zewnątrz, odporny na zmienne warunki atmosferyczne, tak częste w belgijskim klimacie. Dzięki harmonii budowy i wysoko noszonej głowie, owczarek belgijski sprawia wrażenie elegancji i siły, która jest dziedzictwem najlepszych przedstawicieli psów pracujących. Owczarek belgijskie jest oceniany w naturalnej postawie, bez ustawiania i przytrzymywania.

WAŻNE PROPORCJE:
Sylwetka owczarka belgijskiego powinna zamykać się w kwadracie.
Klatka piersiowa powinna sięgać łokci.
Długość kufy jest równa lub niewiele większa od połowy długości głowy.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Owczarek belgijski jest czujnym i aktywnym psem, tryskającym energią, zawsze gotowy do działania. Ponieważ ma wrodzoną doskonałą zdolność do strzeżenia stada, to jest również doskonałym stróżem posiadłości. Jest nieustępliwym i zapalonym obrońcą swojego Pana. Pies ten łączy wszystkie cechy, niezbędne u owczarka, stróża, obrońcy i psa policyjnego. Jego żywy temperament, czujność i opanowanie, bez śladu lęku czy agresji, powinny być widoczne w postawie i czujnym, dumnym wyrazie błyszczących oczu. Przy ocenie tej rasy te cechy temperamentu powinny być zawsze brane pod uwagę

GŁOWA:
Wysoko noszona, nie przesadnie długa, o prostych liniach, dobrze wymodelowana i sucha. Mózgoczaszka i kufa są jednakowej długości, dopuszczalna co najwyżej nieznacznie dłuższa kufa, co daje ostatecznie doskonały wyraz.
Mózgoczaszka: średniej długości, proporcjonalna w stosunku do głowy, czoło bardziej płaskie niż zaokrąglone. Bruzda czołowa niezbyt dobrze zaznaczona. Z profilu linia czoła jest równoległa do hipotetycznej linii będącej przedłużeniem linii grzbietu kufy. Guz potyliczny słabo rozwinięty, łuki brwiowe i jarzmowe słabo wyrażone.
Przełom czołowo-nosowy (stop): umiarkowany
Trzewioczaszka:
Nos: czarny.
Kufa: średniej długości i dobrze wymodelowana pod oczami, stopniowo zwężająca się w kierunku nosa, sprawia wrażenie wydłużonego klina; grzbiet kufy prosty, równoległy z przedłużeniem linii czoła, kufa dobrze rozdzielona, co oznacza, że kiedy jest otwarta, kąciki warg są mocno podciągnięte do tyłu, pysk jest rozdzielony.
Wargi: cienkie, dobrze przylegające, silnie pigmentowane.
Uzębienie: silne białe zęby, regularne i mocno osadzone w dobrze rozwiniętej szczęce. Zgryz nożycowy. Zgryz cęgowy, który był preferowany u psów pasterskich, jest tolerowany. Kompletne uzębienie zgodnie ze wzorem zębowym; brak dwóch pierwszych przedtrzonowców (2 x P1) jest dopuszczalny, braku 3-go trzonowca (M3) także nie należy brać pod uwagę.
Policzki: suche i płaskie, ale umięśnione.
Oczy: średniej wielkości, ani wypukłe, ani głęboko osadzone, lekko migdałowatego kształtu, skośne ustawione, koloru brązowego, preferowane ciemne, powieki czarne, wyraz oczu bezpośredni, żywy, inteligentny i badawczy.
Uszy: raczej małe, wysoko osadzone, wyraźnie trójkątnego kształtu, u podstawy szerokie, koniec ucha spiczasty, sztywne, noszone prosto i pionowo, kiedy pies jest czymś zainteresowany

SZYJA:
Dobrze osadzona, dość długa, raczej wysoko noszona, dobrze umięśniona, stopniowo rozszerzająca się w kierunku łopatek, bez podgardla, lekko łukowato wygięta.

TUŁÓW:
Silny i mocny, ale niezbyt ciężki, długość od stawu barkowego do guza siedzeniowego jest w przybliżeniu równa wysokości w kłębie
Linia górna: linia grzbietu i lędźwi prosta.
Kłąb: zaznaczony
Grzbiet: prosty, krótki i dobrze umięśniony
Lędźwie: mocne, krótkie, ale wystarczająco szerokie, dobrze umięśnione
Zad: dobrze umięśniony, tylko bardzo nieznacznie opadający, wystarczająco szeroki, ale nie nadmiernie.
Klatka piersiowa: niezbyt szeroka, lecz głęboka, żebra zaokrąglone w ich górnej części, przy oglądaniu od przodu przedpiersie nie jest ani przesadnie szerokie ani wąskie.
Linia dolna: rozpoczyna się od klatki piersiowej i wznosi się łagodnie w harmonijnej krzywej w kierunku brzucha, nie jest ani opadająca ani podkasana, ale nieznacznie wznosi się i jest umiarkowanie rozwinięta.

OGON:
Dobrze osadzony, mocny u nasady, średniej długości, sięgający co najmniej do stawu skokowego, ale preferowany dłuższy. W spoczynku opuszczony z lekką fajką na wysokości stawu skokowego. W ruchu bardziej uniesiony, chociaż nie może przekraczać linii grzbietu, zagięty koniec jest wyraźnie widoczny, ale nie może być zakręcony ani zdeformowany.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Kościec mocny, ale nie ciężki, umięśnienie mocne i suche. Oglądane ze wszystkich stron proste, oglądane z przodu idealnie równoległe.
Łopatki: długie i skośnie ustawione, dobrze umięśnione, razem z kością ramienia tworzą kąt, którego wartość wynosi 110-115 stopni.
Ramiona: długie, wystarczająco skośnie ustawione.
Łokcie: mocne, ani zbyt odstawione na zewnątrz, ani podstawione pod tułowiem
Podramiona: długie i proste.
Nadgarstki: bardzo mocne i suche.
Śródręcza: mocne i krótkie, możliwie prostopadłe do ziemi, tylko lekko nachylone do przodu.
Łapy: okrągłe, kocie, palce wysklepione i zwarte, opuszki grube i elastyczne, pazury ciemne i mocne.
Kończyny tylne:
Silne, ale nie ciężkie, oglądane z boku ustawione pionowo do podłoża, oglądane z tyłu - idealnie równoległe.
Uda: średniej długości, szerokie i silnie umięśnione.
Stawy kolanowe: w linii pionowej poprowadzonej od miednicy do podłoża, staw kolanowy normalnie kątowany.
Podudzia: średniej długości, szerokie i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: nisko osadzone, mocne i umięśnione, średnio kątowane.
Śródstopia: mocne i krótkie, wilcze pazury niepożądane.
Łapy: mogą być lekko owalne, palce wysklepione, opuszki grube i elastyczne, pazury ciemne i mocne.

CHODY:
Żywe i swobodne w każdym tempie. Choć owczarek belgijski jest dobrym galopenem, to naturalnym ruchem jest dla niego stęp, a zwłaszcza kłus. W czasie ruchu kończyny są równoległe. Przy dużej prędkości łapy zbliżają się do linii środkowej ciała, przy kłusie wykrok ma średni zasięg, ruch jest równy i swobodny z dobrym napędem tylnych kończyn. Górna linia pozostaje prosta i mocna, przednie kończyny nie mogą być unoszone zbyt wysoko. Kiedy patrzy się na owczarka belgijskiego w ruchu, wydaje się, że jest on nie do zmęczenia. Szybki, żywy i zwinny, zdolny do nagłych zmian kierunku przy pełnej szybkości. Z powodu swojego żywego temperamentu i pasji pilnowania i strzeżenia, ma wyraźną tendencję do poruszania się po okręgu.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: elastyczna, napięta na całym ciele, powieki i wargi dobrze pigmentowane.
Sierść i jej odmiany:
To właśnie sierść, jej długość, struktura, wygląd i kolor jest u owczarków belgijskich głównym kryterium podziału na poszczególne odmiany: groenendael, tervueren, malinois i laekenois. Te cztery odmiany są sędziowane oddzielnie i każda z nich może uzyskać CACIB, CAC oraz rezerwowe tytuły.
Sierść: w każdej odmianie musi być gęsta, zwarta, o dobrej strukturze, tworząca wraz z wełnistym podszerstkiem doskonałą warstwę ochronną.
A. Odmiana długowłosa:
Włos krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i na dolnych częściach kończyn, z wyjątkiem tylnej strony kończyn przednich, porośniętej od łokcia do nadgarstka długim włosem, tworzącym frędzle. Na pozostałych częściach ciała włos długi i prosty, dłuższy i bardziej obfity na szyi i przedpiersiu gdzie tworzy kryzę i żabot. Wewnętrzna strona uszu jest chroniona stojącym włosem. Od nasady ucha włos jest nastroszony i nadaje kształt głowie. Pośladki obrośnięte bardzo gęstym włosem, tworzącym portki. Na ogonie włos długi i obfity, tworzy kitę. Odmiany o długim włosie to groenendael i tervueren.
B. Odmiana krótkowłosa:
Włos bardzo krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i w dolnych częściach kończyn. Sierść krótka na pozostałych częściach ciała, bardziej obfita na ogonie i wokół szyi, gdzie tworzy kryzę, począwszy od nasady uszu rozciągając się na podgardle. Ponadto na zadzie z tyłu włos jest gęsty i dłuższy. Ogon jest mocno owłosiony, ale sierść nie tworzy kity.
Odmiana o krótkiej sierść to malinois.
C. Odmiana szorstkowłosa:
To, co przede wszystkim charakteryzuje szorstką sierść, to szorstkość i suchość włosa, który jest także zmierzwiony. Na wszystkich częściach ciała długość sierści w przybliżeniu wynosi 6 cm, krótsza jest jedynie na grzbiecie kufy, czole i na kończynach. Brwi, wąsy i broda nie powinny być na tyle obfite, aby maskować kształt głowy, niemniej są one niezbędne. Na ogonie nie powinno być pióra. Odmiana o szorstkiej sierść to laekenois.
Umaszczenie:
Maska: U tervuerena i malinois musi być bardzo wyraźna i obejmować dolne i górne wargi, kąciki warg i powieki jedną czarną strefą. Określa ją dokładnie 6 punktów pigmentacyjnych i są to:
- oba uszy
- powieki
- dwie wargi: górna i dolna
Wszystkie wymienione punkty muszą być czarne. Czarny nalot (charbonne): U tervuerena i malinois czarny nalot wyraźny, czarne końce włosów tworzą narzutkę na maści podstawowej.
Przyczernienie jest rozmieszczone równomiernie, nie może występować w postaci plam ani pręg. U laekenois ten czarny nalot jest mniej wyraźny.
Groenendael: Maść jednolicie czarna.
Tervueren: Zawsze z maską, płowy z czarnym nalotem lub szary z czarnym nalotem, ale płowy jest preferowany. Kolor płowy musi być intensywny, a nie jasny ani wyblakły. Wszystkie psy o maści innej, niż płowa z czarnym nalotem, albo nie dość intensywnej, nie mogą być uważane za osobniki wybitne.
Malinois: Płowy z czarną maską i czarnym nalotem.
Laekenois: Płowy ze śladowym czarnym nalotem, wyraźniejszym na kufie i ogonie.
U wszystkich odmian tolerowane małe białe znaczenia na palcach i przedpiersiu.

WZROST:
Wysokość w kłębie:
Idealna wysokość w kłębie to przeciętnie: 62 cm dla psów, 58 cm dla suk
Tolerancja 2 cm w dół i 4 cm w górę.
Waga: psy około 25-30 kg, suki około 20-25 kg
Przykładowe średnie wymiary owczarka belgijskiego samca o wysokości w kłębie 62 cm:
długość ciała: 62 cm, długość głowy: 25 cm, długość kufy: 12,5 - 13 cm

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wrażenie ogólne: Ociężałość, brak elegancji, budowa lekka lub wiotka, prostokątny format.
Głowa: Ciężka, zbyt mocna, nierównoległe linie, niedostatecznie modelowana albo nie dość sucha, czoło zbyt okrągłe, stop albo zbyt wyraźny, albo słabo zaznaczony, kufa zbyt krótka albo spiczasta, wypukły grzbiet nosa, łuki brwiowe lub łuki jarzmowe zbyt mocno zaznaczone.
Nos, wargi i powieki: Ślady depigmentacji.
Zęby: Nierówno rozmieszczone siekacze. Duże wady:
- brak 1 siekacza
- brak 1 przedtrzonowca P2
- brak 1 przedtrzonowca P3
Oczy: Jasne, okrągłe.
Uszy: Duże, za długie, zbyt szerokie u nasady, nisko osadzone, ustawione zbieżnie lub rozbieżnie.
Szyja: Wiotka, krótka i głęboko osadzona.
Tułów: Za długi, klatka piersiowa zbyt szeroka (beczkowata).
Kłąb: Słabo zaznaczony.
Górna linia: Grzbiet i/ lub lędźwie długie, karpiowata lub łękowata.
Zad: Zbyt opadający, przebudowany.
Dolna linia: Opuszczona lub podkasana.
Ogon: Zbyt nisko osadzony, noszony za wysoko, tworzący koło lub skręcony w jedną ze stron.
Kończyny: Kościec zbyt lekki lub zbyt ciężki, zła postawa z profilu (np. miękkie śródręcze lub słabe nadgarstki), z przodu łapy zbieżne lub iksowate, luźne łokcie, z tyłu kończyny zbieżne, rozbieżne albo beczkowate, strome lub za głębokie kątowanie.
Łapy: Płaskie.
Chody: Chód związany, zbyt krótki wykrok, mało przestrzenny, luźny grzbiet w ruchu, wysoka akcja przodu.
Sierść: U wszystkim odmian wadą jest brak podszerstka.
Groenendael i tervueren: Wełnista, falista lub kędzierzawa, sierść niedostatecznie długa.
Malinois: Włos półdługi w miejscach, gdzie powinien być krótki, gładka, dłuższy włos rozsiany w krótkiej sierści, sierść pofalowana.
Laekenois: Włos zbyt długi, jedwabisty, falowany, kędzierzawy lub krótki, delikatny włos rozsiany w pękach szorstkiej sierści, włos zbyt długi wokół oczu i na brodzie, ogon w postaci „wiechy”.
Umaszczenie: U wszystkich czterech odmian białe znaczenia na piersi tworzące krawat, białe znaczenia na łapach powyżej palców.
Groenendael: Rudy nalot na sierści, szare portki.
Tervueren: Szare.
Tervueren i malinois: Pręgowane, niedostatecznie ciepły kolor, niedostatek lub nadmiar czarnego nalotu lub narzutka rozłożona w postaci plam, niedostateczna maska.
Tervueren, malinois i lakenois: Zbyt jasny płowy; podstawowa barwa bardzo jasna jest uważana za poważną wadę.
Charakter: Niedostatecznie pewny lub zbyt nerwowy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Charakter: Agresywny lub bojaźliwy.
Wygląd ogólny: Brak prawidłowego typu.
Uzębienie: Przodozgryz nawet z zachowaniem kontaktu, tyłozgryz, zgryz naprzemienny.
Braki:
jednego kła (1xC1)
łamacza górnego (1 x P4) i dolnego trzonowca (1x M1)
trzonowców (1x M1 lub 1 x M2 razem z M3)
przedtrzonowca 3 (1 x P3) plus jeszcze jednego zęba
brak w sumie trzech lub więcej zębów (z wyjątkiem P1)
Nos, wargi, powieki: Silna depigmentacja.
Uszy: Wiszące lub sztucznie postawione.
Ogon: Całkowity brak lub skrócony od urodzenia, albo na skutek kopiowania.
Noszony zbyt wysoko i zakręcony w kółko.
Sierść: Brak podszerstka.
Umaszczenie: Wszystkie kolory, które nie zostały opisane przy poszczególnych odmianach, zbyt duże białe znaczenia na przedpiersiu, zwłaszcza, jeśli wchodzą na szyję i na kark, białe znaczenia na łapach obejmujące więcej niż połowę śródręcza lub śródstopia, tworzące skarpetki, brak maski, kolor kufy jaśniejszy niż reszta umaszczenia u tervuerena
i malinois.
Wzrost: Poza ustalonym limitem.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
Kojarzenia pomiędzy odmianami:
Kojarzenia pomiędzy odmianami są zabronione; jedynie w wyjątkowych przypadkach może na to pozwolić krajowa organizacja kynologiczna.

Źródło: www.zkwp.pl/zg/wzorce/15.pdf

Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2019
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.