Psie sporty » Wybieramy dyscyplinę psich sportów

Agility 


Agility jako sport pojawiła się w Wielkiej Brytanii, w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Jej pierwowzorem był tor przeszkód stosowany w konkursach hippicznych, natomiast pierwszym celem - uatrakcyjnienie słynnej wystawy psów rasowych Cruft’s Dog Show’ 1978. W 1980 roku brytyjski Kennel Club opracował jej regulamin, a w 1991 Międzynarodowa Federacja Kynologiczna oficjalnie uznała agility jako dyscyplinę psich sportów i zatwierdziła jej regulamin. W Polsce po raz pierwszy można było obejrzeć pokaz agility podczas Międzynarodowej Wystawy Psów Rasowych w Warszawie, w lipcu 1992 roku. Zaledwie rok później, w maju 1993 roku, odbyły się w Bytomiu pierwsze regularne zawody, zorganizowane z okazji Światowego Dnia Zwierząt. Ta niezwykle widowiskowa dyscyplina sportu bardzo się spodobała, szybko stała się popularna i z roku na rok cieszy się coraz większym zainteresowaniem. Jej wielkim atutem jest to, że można ją uprawiać praktycznie z każdym psem, rasowym lub nierasowym, bez względu na jego wielkość i wiek, jedynym ograniczeniem mogą być przeciwwskazania zdrowotne. 

W języku angielskim agility znaczy zwinność, sprawność. Jest to rzeczywiście sport, który bardzo wszechstronnie rozwija sprawność ruchową i inteligencję psa. Jeśli ktoś ma problem z nadmiarem energii swojego czworonożnego przyjaciela, nie ma lepszego sposobu na jej wyładowanie jak właśnie agility, bo angażuje go zarówno fizycznie jak i umysłowo. Wielokrotne powtarzanie tych samych ćwiczeń zazwyczaj powoduje, że pies szybko traci zainteresowanie. W agility jest taka różnorodność przeszkód i zadań do wykonania, że nie jest w stanie się nimi znudzić. Mały tor do codziennych ćwiczeń można zaaranżować nawet we własnym ogrodzie, jeśli jednak mamy zamiar do uprawiania tego sportu podejść poważnie i brać udział w konkursach, trzeba koniecznie znaleźć dobrą szkółkę, która dysponuje doświadczonymi trenerami oraz profesjonalnym torem przeszkód, potrafi odpowiednio zaplanować trening i pokierować przygotowaniem do konkursu zarówno psa, jak i jego przewodnika. Uprawianie agility daje bardzo dużo radości i satysfakcji pod warunkiem, że uczestnicy teamu będą się doskonale rozumieć i współpracować.


Czym jest agility?

Osiągnięcie sukcesu w agility wymaga dużo pracy, wytrwałości i doskonałej komitywy między psem i jego przewodnikiem, wzajemnego zaufania oraz obopólnej chęci do wysiłku i ćwiczeń. Jest to sport, w którym pies prowadzony jest przez swojego przewodnika za pomocą gestów lub komend głosowych. Powinien w jak najkrótszym czasie, z jak najmniejszą ilością błędów, a najlepiej bezbłędnie, według ściśle określonej kolejności pokonać tor przeszkód, nie omijając żadnej z nich. 

Sędzia ocenia dwa elementy: precyzja w pokonywaniu przeszkód oraz czas wykonania zadania. Oznacza to, że pies, który uzyskał najlepszy czas wcale nie musi wygrać konkursu, jeśli po drodze popełnił jakieś błędy. Za każdy błąd naliczane są punkty karne, np. za zrzucenie poprzeczki lub ominięcie przeszkody. Sumowanie punktów dodatnich za szybkość oraz ujemnych za popełnione błędy decyduje o lokacie. Dlatego też często się zdarza że pies, który pracuje wolniej, ale bardziej precyzyjnie, zajmuje wyższą lokatę niż ten, który był najszybszy, ale zabrakło mu dokładności.  


Z jakim psem można uprawiać agility?

Agility mogą uprawiać wszystkie zdrowe psy, rasowe oraz nierasowe, zarówno duże jak i małe, nie ma w tym względzie żadnych ograniczeń. Podstawą jest zdrowie i dobra kondycja fizyczna, nie tylko psa, ale również jego właściciela. Jest to sport, który wymaga dużego wysiłku, dlatego też warto przedtem popracować nad poprawą kondycji, najlepiej podczas codziennego joggingu, stopniowo zwiększając jego czas. Szybko pojawiające się zmęczenie psa powinno skłonić właściciela do konsultacji lekarza weterynarii, może się zdarzyć, że ma chore serce, co oczywiście wyklucza uprawnie tego sportu. Trzeba również pamiętać o tym, żeby nie przeciążać dużych ras w okresie wzrostu, czyli średnio do ukończenia drugiego roku życia, bo może mieć to bardzo niekorzystny wpływ na ich stawy. Są również psy, takie jak np. pekińczyk, które z uwagi na cechy charakteru trudno będzie uprawianiem jakiegokolwiek sportu zainteresować. Natomiast u psów mających specyficzną, brachycefaliczną budowę czaszki (buldogi, boksery, king charles spaniele, mopsy, shih-tzu) mogą pojawić się problemy z oddychaniem.


Zgodnie z regulaminem zawody organizuje się w trzech kategoriach:

S  - small: dla psów małych - do 35 cm w kłębie
M - medium: dla psów średniej wielkości - od 35 cm do 43 cm w kłębie
L  - large: dla psów dużych - powyżej 43 cm w kłębie

Psy należące do tych kategorii dzieli się na trzy grupy wg stopnia zaawansowania: 

A1  -  dla psów nieposiadających Certyfikatu Agility
A2  -  dla psów posiadających Certyfikat Agility
A3  -  dla psów trzykrotnie sklasyfikowanych na pierwszych trzech lokatach w czasie prób w klasie A2 bez błędów (0 punktów karnych).

Podział na klasy ma na celu wyrównanie szans zawodników. Dzięki temu konkurują ze sobą psy o porównywalnym wzroście i na podobnym etapie sportowego zaawansowania. Poszczególne klasy różnią się stopniem trudności przeszkód, długością toru, oraz czasem jego pokonania. 


Reguły zawodów

Uczestnicy konkursu muszą się ściśle stosować do regulaminu. Obowiązkiem przewodnika jest przeprowadzenie psa w jak najkrótszym czasie przez tor składający się z różnego rodzaju przeszkód, takich jak płotki, wiadukt lub mur, stół, kładka, huśtawka, palisada, slalom, tunel, tunel miękki zwany rękawem, opona, skok w dal.

Pies musi pokonać przeszkody w ściśle określonej kolejności. Niektórych przeszkód nie wolno mu dotknąć, innych dotknąć musi, bo stanowią tzw. strefę kontaktu. Trasa wynosi od 100 do 200 metrów i zależnie od kategorii ma od 12 do 20 przeszkód. Bieg musi zostać ukończony w określonym czasie. O rodzaju i liczbie przeszkód, a także kolejności ich ustawienia decyduje organizator zawodów co powoduje, że poszczególne trasy wyraźnie różnią się stopniem trudności. Bierze się również pod uwagę wielkość psa - dla najmniejszych przewidziany jest dostosowany do ich możliwości tor mini-agility.

Do konkursu pies przystępuje bez obroży i smyczy, nie zna kolejności przeszkód, która za każdym razem jest inna. Oznacza to, że nie może nauczyć się jej na pamięć i musi wykazać się inteligencją oraz sprytem. Przewodnik może zapoznać się z torem przeszkód dopiero w ostatniej chwili, bezpośrednio przed startem. Podczas konkurencji prowadzi psa wyłącznie przy pomocy głosu i gestów. Biegną cały czas obok siebie, ale nie wolno mu dotknąć ani psa, ani przeszkody. Motywowanie psa przy pomocy smakołyków lub zabawek jest niedozwolone. Nie dopuszcza się również jakiejkolwiek formy przymusu lub agresji. Podstawą sukcesu jest wzajemne zaufanie, zgranie oraz znakomity kontakt psa i jego przewodnika 


Agility jest dyscypliną trudną, ale dającą niewyobrażalną satysfakcję, zarówno psu jak i jego przewodnikowi. Ich sukces jest efektem doskonałego porozumienia i harmonijnej współpracy. Psy ten sport uwielbiają, daje im nie tylko możliwość wyżycia się fizycznego, ale także umysłowego, co jest dla nich bardzo ważne. Przewodnik dzięki agility zyska doskonałą kondycję i sportową sylwetkę - czegóż chcieć więcej ? 


Pamiętajmy, że pies, który ma uprawiać sport:

  •  powinien być jak najwcześniej prawidłowo socjalizowany
  •  nie powinien wykazywać agresji w stosunku do ludzi oraz innych psów
  •  powinien być oswojony z hałasem i przyzwyczajony do obecności dużej ilości osób
  •  powinien być dobrze odżywiony i utrzymany w prawidłowej kondycji (bez nadwagi)
  •  powinien zaliczyć szkolenie z posłuszeństwa i bezbłędnie wykonywać podstawowe komendy 
  •  powinien mieć pasję do uprawiania sportu
  •  nie powinien być zmuszany do uprawiania sportu, który przekracza jego możliwości.
Uprawianie agility wymaga od psa dużego wysiłku, trzeba go sukcesywnie do tego przyzwyczajać. Nie wolno przeciążać psów dużych i olbrzymich będących w okresie wzrostu, ponieważ może to spowodować nadwyrężenie stawów. Najlepiej przed wyborem dyscypliny sportowej wybrać się do lekarza weterynarii, który wykona podstawowe badania i sprawdzi, czy pies bez uszczerbku dla zdrowia może uprawiać wybrany przez nas sport. 



Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2018
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.