Choroby psów » Choroby skóry

Chorobowe przyczyny wypadania sierści


Niemal każdy właściciel psa zna problem wypadania włosa, choć nie zawsze jest to powód do zmartwienia. Przede wszystkim od jego utraty w wyniku choroby należy odróżnić linienie, które w rzeczywistości jest w sukcesywną wymianą sierści, bo na miejsce wypadającego włosa wkrótce pojawia się nowy. Ani przez moment nie ma łysych plam, w żadnym miejscu nie prześwituje skóra i choć przedstawiciele niektórych ras, np. północne psy zaprzęgowe, wyglądają w tym okresie fatalnie, jak dotknięte jakąś chorobą, to w niedługim czasie ich sierść całkowicie się regeneruje. Dzieje się to bez stosowania jakiejkolwiek terapii, wyłącznie na zasadzie sił natury, bo zgodnie z nią pies dostosowuje swoją szatę do pory roku. W tym bardzo trudnym dla właściciela okresie, można mu jedynie poradzić zakup dobrego furminatora do usuwania martwej sierści oraz specjalnej odżywki do szczotkowania. Dzięki nim czas wymiany sierści można bardzo wyczuwalnie skrócić. Regularne wyczesywanie jest w tym okresie szczególnie ważne, bo martwy włos ma tendencję do zbijania się i filcowania tuż przy skórze, co utrudnia jej wentylację, powoduje podrażnienia i opóźnia wzrost nowego, zdrowego włosa.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy sierść wypada poza okresem linienia a na jej miejsce nie pojawia się nowa. W zależności od przyczyny możemy mieć do czynienia z jej równomiernym przerzedzeniem lub występującymi w różnych miejscach łysymi plamami. W obu przypadkach pies wymaga konsultacji weterynaryjnej, bo im szybciej zostanie zdiagnozowane źródło tych zmian, tym łatwiejsze i bardziej skuteczne będzie leczenie. Dlatego też z wizytą u lekarza weterynarii nie należy zwlekać, zazwyczaj konieczne jest wykonanie różnych badań laboratoryjnych, które pozwolą postawić lub potwierdzić rozpoznanie. Ponieważ zmianom skórnym często towarzyszy swędzenie, pies się drapie i wygryza, co powoduje powstanie otwartych ran, będących idealnym podłożem do rozwoju infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Pogorszy to stan zwierzęcia i spowoduje, że leczenie będzie dłuższe i bardziej skomplikowane.

Istnieje szereg chorób, w przypadku których jednym z objawów jest wypadanie włosa. Może to być proces uogólniony, mamy wtedy do czynienia z osłabieniem i przerzedzeniem sierści na całym ciele, lub ograniczony do określonych miejsc, gdzie nierzadko występuje całkowity, odsłaniajacy skórę brak owłosienia. Ich lokalizacja różni się w zależności od rodzaju choroby i stanowi cenną wskazówkę w jej diagnozowaniu.

Wygląd sierści jest najlepszym odzwierciedleniem kondycji fizycznej i psychicznej psa, każda choroba, macierzyństwo a także większy stres może spowodować jej osłabienie i wypadanie. Do pewnego momentu organizm psa jest w stanie sam poradzić sobie z jej regeneracją. Jeśli stan skóry i sierści pogarsza się, mimo, że nie da się tego uzasadnić żadną chorobą skórną, nie wolno tego lekceważyć. Przyczyną może być poważny, toczący się gdzieś w organizmie proces chorobowy, którego objawem jest pogorszenie sierści i to jej wygląd może ułatwić jego rozpoznanie i szybkie podjęcie leczenia.

Do chorób, które mogą powodować wypadanie włosa należą:

  • błędy dietetyczne
Największy wpływ na stan owłosienia ma prawidłowa dieta. Bardzo często określenie, że posiłki jakie pies otrzymuje muszą być „odpowiednio zbilansowane” traktuje się jako slogan marketingowy. Tymczasem jest to podstawowa zasada dobrego żywienia, zgodnie z którą pies musi dostać w jedzeniu wszystko to, co jest mu potrzebne do zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia. Poszczególne składniki posiłków powinny być połączone w odpowiednich proporcjach, wszystkiego musi być w sam raz, ani za dużo, ani za mało, bo zarówno niedobór jak i nadmiar któregokolwiek z nich jest niepożądany.

Problem nieodpowiednio zbilansowania psiej diety może wystąpić zarówno przy podawaniu posiłków przygotowywanych w domu, jak i suchej karmy. W pierwszym przypadku często popełnianym błędem jest podawanie samego mięsa, które niestety ma sporo zwolenników. Powołują się na zwyczaje dzikich psów, które żywiły się upolowanymi przez siebie zwierzętami. Niestety zapominają, że były to zwierzęta roślinożerne, a psy zaczynały ucztę od zjadania zawartości ich żołądka, co dziś można porównać do wypełniacza. Nie gardziły również mięsem, natomiast kości z reguły zostawały nietknięte. Widocznie instynktownie wyczuwały, że mogą im zaszkodzić. Jeśli więc decydujemy się na karmienie naturalne, pies musi oprócz mięsa otrzymywać także ryż, nabiał, warzywa i owoce, będące źródłem błonnika, wapnia, witamin i mikroelementów, w przeciwnym razie będzie niedożywiony. Braki mogą wystąpić także przy stosowaniu karmy przemysłowej niskiej jakości. Nie dajmy sobie wmówić, że karma, która zawiera 4% produktów pochodzenia zwierzęcego (a są to rogi, kopyta, skóra, wnętrzności) może gwarantować „piękną i zdrową sierść”. Pierwszym efektem źle zbilansowanej, zbyt ubogiej diety będzie słabe, matowe owłosienie i przesuszona skóra, obniżona odporność organizmu i większa podatność na infekcje.

Problemy z sierścią mogą pojawić się również w przypadku nadmiaru niektórych składników w psiej diecie. Najlepszym przykładem jest nadpodaż białka, które szczególnie u psów szorstkowłosych objawia się podrażnieniem skóry oraz silnym swędzeniem. Problem ten może wystąpić już u szczeniąt na skutek podawania zbyt wysokobiałkowej karmy, a pierwszym objawem jest swędząca wysypka na brzuchu. U psów dorosłych prawdziwe spustoszenie w okrywie włosowej może spowodować podawanie zbyt bogatego w białko domowego jedzenia lub dodawanie do prawidłowo zbilansowanej suchej karmy bogatego w białko mięsa, twarogu i jajek. Efektem takiego żywienia jest tak silny świąd, że pies wygryza się do krwi, na jego sierści powstają łyse plamy, szczególnie nad ogonem. A to nie koniec kłopotów, bo otwarte rany są doskonałą pożywką dla groźnych, chorobotwórczych bakterii.

  • alergie
Częstą przyczyną problemów skórnych i utraty sierści są różnego rodzaju alergie, szczególnie pokarmowe. Problem polega na tym, że organizm psa nie toleruje jakiegoś składnika, który znalazł się w jego pożywieniu i uruchamia rekcję obronną. Może się to objawiać biegunką lub wymiotami i najczęściej silnym świądem. Pies się drapie, co prowadzi do podrażnienia skóry i przerzedzenia lub nawet miejscowej utraty owłosienia. Za najbardziej alergizujące produkty uważa się wołowinę, wieprzowinę, mleko, soję, kukurydzę, oraz różne chemiczne środki konserwujące, barwiące i apetyzujące. Za to uczuleń nie wywołuje mięso ryb oraz kaczki, które producenci ostatnio łączą z dobrze tolerowanymi przez alergików ziemniakami.

Postępowanie w przypadku alergii pokarmowej polega na wprowadzeniu diety eliminacyjnej, która polega na kolejnym usuwaniu z jedzenia tych składników, które najczęściej powodują uczulenia. Jeśli pies dostaje domowe posiłki, może to być bardzo trudne, bo składają się one z coraz to innych składników, ponadto skład chemiczny świeżych produktów może się różnić. Dlatego najszybsze efekty daje przejście na specjalistyczną suchą karmę opracowaną dla psów ze skłonnością do alergii, wyprodukowaną bez użycia najczęściej alergizujących produktów. Trzeba pamiętać o sprawdzeniu czy karma jest naturalnie konserwowana, bo to bywa bardzo częstą przyczyną alergii. Ustąpienie swędzenia i podrażnienia skóry jest potwierdzeniem, że wybraliśmy odpowiednia karmę i przy niej należy pozostać, bo wbrew pozorom, nasz czworonożny przyjaciel nie musi mieć często zmienianej diety, tylko taką, która mu służy.

Pies może być również uczulony na nowy dywan lub legowisko a nawet miskę na jedzenie. Psy bezwłose zazwyczaj nie tolerują ubranek z czystej wełny. Dość często zdarza się również alergia na pchły. Choć trudno w to uwierzyć, obecność jednej pchły, a konkretnie jej śliny, może spowodować, że pies powyrywa przy histerycznym drapaniu, lub powygryza sierść aż do skóry. Dlatego nie wolno zaniedbywać profilaktyki przeciwpasożytniczej, zwłaszcza, że jest już na rynku sporo bardzo skutecznych specyfików do ich zwalczania, spośród których można wybrać ten, który nam najbardziej odpowiada. Opisujemy je tutaj.

  • pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne
Wystarczy najzwyklejsze zarobaczenie, by sierść straciła połysk stała się sucha, łamliwa i skłonna do wypadania. Znaczna ilość pasożytów oprócz problemów skórnych może już doprowadzić do dysfunkcji przewodu pokarmowego, pojawienia się biegunek, anemii i spadku wagi ciała. Pies saneczkuje, choć to akurat może świadczyć nie tylko o zarobaczeniu, ale również o zapaleniu gruczołów okołoodbytowych. Wielu problemów można uniknąć pamiętając o konieczności regularnego odrobaczania psa nawet wtedy, gdy w jego kale nigdy nie zauważyliśmy śladów ich obecności.

Pasożyty powodujące problemy skórne:

• tasiemce


Ich obecność powoduje rozwój mikroskopijnych grzybów, które bytują w otoczce włosa i żywią się niezbędną dla jego zdrowia keratyną. Powoduje to powstanie zaokrąglonych łysych plam na głowie, grzbiecie i udach. Czasem się zdarza, że mimo obecności pasożyta, nie ma żadnych widocznych objawów, które mogłyby właściciela psa zaniepokoić i skłonić do działania. Jest to wynikiem tzw. nosicielstwa asymptomatycznego, kiedy to zarażenie przebiega zupełnie bezobjawowo. Tasiemczyca jest chorobą częstą, łatwo przenoszącą się na inne zwierzęta, a także na człowieka. Dlatego trzeba zachować czujność i w przypadku najmniejszego nawet podejrzenia przeprowadzić badanie kału. Pozytywny wynik oznacza konieczność przeprowadzenia ukierunkowanego leczenia, bo jeśli chodzi o rutynowe środki odrobaczające, w przypadku tasiemca mają ograniczone działanie.

• nużeniec

Nużeniec jest roztoczem, które powoduje bardzo poważne schorzenie, zwane od swojej nazwy nużycą. Szczególnie zagrożone są psy dotknięte innymi schorzeniami, o osłabionym systemie immunologicznym. Najczęściej pojawia się psów młodych, około 9-go miesiąca życia i dotyczy szczeniąt pochodzących z pseudo hodowli, gdzie nie przywiązuje się wagi do zdrowia rodziców i do reprodukcji dopuszcza się zarażone zwierzęta.

Pasożytuje w mieszkach włosowych, a pierwszym objawem jego obecności jest wypadanie włosa, które na wczesnym etapie łatwo przeoczyć, bo choroba nie wywołuje świądu i pies się nie drapie. Po pewnym czasie dochodzi do powstania niewielkich łysych plam usytuowanych z początku głównie na pysku, wokół oczu oraz w okolicy warg, potem już większych na ramionach a w końcu na całym ciele. Widoczna, pozbawiona sierści skóra jest podrażniona, pokryta krostkami, łuszczy się i wydziela charakterystyczny zapach. Świąd pojawia dopiero wtedy, kiedy dochodzi do powstania ran otwartych na różne infekcje bakteryjne i grzybicze. Pozbycie się nużycy nie jest łatwe i wymaga cierpliwości, efekty będą tym lepsze, im szybciej podjęte zostanie leczenie. Przy mniej zaawansowanej chorobie, można uzyskać na całkowity odrost sierści. Jeśli natomiast dojdzie do powstania ran, trzeba się liczyć z tym, że na ciele psa mogą pozostać blizny. 

• świerzbowiec

Świerzbowiec podobnie jak nużeniec zalicza się do roztoczy. Bytuje pod skórą, gdzie drąży tunele w których składa jaja. Najczęściej wybiera okolice uszu, łokcie i boki tułowia. Jest wyjątkowo dokuczliwy, powoduje uporczywe swędzenie, pies bez przerwy się drapie powodując dodatkowo podrażnienie skóry, krosty a nawet otwarte rany. Stąd już tylko krok do ich zainfekowania ….

Leczenie świerzbowca jest żmudne i długotrwałe. Bardzo istotne jest wczesne zdiagnozowanie choroby i natychmiastowe rozpoczęcie lecenia, bo pasożyt łatwo przenosi się na inne zwierzęta, również na ludzi. Im później pies zostanie poddany intensywnej terapii, tym większe jest ryzyko, że na jego ciele pozostaną trwałe ślady w postaci blizn.

  • infekcje bakteryjne i grzybicze
Oprócz wymienionych wyżej pasożytów, powodem poważnych problemów ze skórą i sierścią bywają również zakażenia bakteryjne oraz grzybicze. Fundamentalne znaczenie ma tu utrzymywanie odpowiedniej higieny psa i jego otoczenia, prawidłowe żywienie i dbałość o jego dobra kondycje fizyczną. Pies na co dzień styka się z całą masa bakterii, które nie są dla niego groźne, dopóki ma sprawnie działający system odpornościowy. Do infekcji dochodzi dopiero wtedy, kiedy jego organizm jest osłabiony a system immunologiczny nie spełnia swojego zadania.

Do najczęściej spotykanych infekcji bakteryjnych należą zakażenia gronkowcem, który powoduje nie tylko wyłysienia, ale również duże otwarte rany, stanowiące pożywkę dla innych bakterii. Gronkowcowe zapalenie skóry, objawia się powstaniem pęcherzyków i gródek, które znaleźć można w okolicy kończyn i brzucha, a u samców również napletka.

Leczenie jest przeważnie długotrwałe, a kiedy wreszcie się z nim uporamy, na ciele psa mogą pozostać trwałe ślady w postaci blizn i łysych fragmentów skóry. Jeśli leczenie ma być skuteczne, powinno się zacząć od pobrania wyskrobin skóry i określenia na tej podstawie, jakie bakterie są przyczyna problemu. Uzupełnieniem jest sporządzenie antybiogramu, który dostarcza informacji jaki antybiotyk, lub ich zestaw może je skutecznie unieszkodliwić. Jeśli lekarz zaproponuje takie badania należy się na to zgodzić, bo umożliwia to ukierunkowane leczenie i chroni psa przed obciążeniem lekami, które nie dadzą oczekiwanego efektu.

Podobnie jest z infekcjami grzybiczymi. Podstawą jest również profilaktyka. Wiadomo, że grzyby najlepiej rozwijają się w środowisku zamkniętym i wilgotnym, dlatego najbardziej sprzyjające środowisko znajdują w uszach psów o długiej, zwisającej małżowinie usznej. Żeby uchronić psa przed zakażeniem grzybiczym, po każdej kąpieli i każdym deszczowym spacerze trzeba miękką szmatką starannie osuszyć wnętrze jego uszu. Infekcje grzybicze mogą pojawić się także na skórze, w postaci owalnych, łysych plam, najczęściej w okolicach głowy, kończyn oraz ogona. Ich brzegi są zazwyczaj zaczerwienione, a skóra w tych miejscach wyraźnie się łuszczy i pokrywa wypełnionymi płynem pęcherzykami , które po pewnym czasie pękają i zasychają tworząc strupy. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie badania pozwalającego na ustalenie rodzaju grzybów, które są przyczyną problemu.

  • zaburzenia hormonalne
Wygląd psiej sierści w bardzo dużej mierze zależy od prawidłowej gospodarki hormonalnej, dlatego też zaburzenia w jej funkcjonowaniu w krótkim czasie powodują powazne problemy ze skórą i włosem. Dotyczy to nastepujacych chorób:
  • niedoczynność tarczycy
  • nadczynność tarczycy
  • zespół Cushinga
  • zespół feminizujący samców
  • rogowacenie ciemne
  • dysfunkcja jajników
  • przerost i zapalenie tarczki ogona
  • karłowatość przysadkowa.
Charakterystyczne jest to, że spowodowana zaburzeniami hormonalnymi utrata włosa, w przypadku wszystkich wyżej wymienionych chorób ma bardzo podobny przebieg. Najpierw sierść staje się matowa, a włos łamie się i wypada podczas szczotkowania. Następnie zaczyna wypadać tworząc łyse plamy po bokach tułowia, w kroczu i/lub na ogonie. Czasem pojawiają się również ciemne przebarwienia na skórze. Ponieważ choroby o podłożu hormonalnym dość długo nie dają specyficznych objawów, wygląd skóry i sierści ma szczególne znaczenie, bo jest zazwyczaj pierwszym objawem, ukierunkowującym diagnozowanie w kierunku którejś z chorób endokrynologicznych. Więcej na ten temat tutaj.

  • problemy behawioralne
Kondycja psychiczna psa ma bardzo istotny wpływ nie tylko na jego samopoczucie i zdrowie, ale również okrywę włosową. Stres towarzyszy mu równie często jak ludziom, na swój sposób próbuje sobie z nim radzić, choć nie zawsze mu się to udaje. Przeprowadzka, samotność w czasie kiedy cała rodzina jest poza domem, nagła utrata właściciela lub czworonożnego przyjaciela, z którym byli nierozłączni - wszystko to jest wystarczającym powodem, by pies zaczął gubić sierść, lub sam ją sobie powygryzał, dotkliwie się przy tym okaleczając. W tym przypadku konieczne jest usunięcie źródła stresu, poświęcenie mu więcej czasu i uwagi, a jeśli to nie wystarczy, pomoc dobrego zoopsychologa. 

Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2019
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.