Choroby psów » Choroby zębów i jamy ustnej

Paradontoza


Problemy z zębami zaczynają się od kamienia nazębnego i stanu zapalnego dziąseł, który jest na ogół wynikiem nagromadzenia się płytki bakteryjnej na koronach zębów. Zdecydowanie większa ilość osadu odkłada się na zewnętrznej powierzchni zębów niż od strony języka oraz podniebienia; problem w poważniejszym stopniu dotyczy zębów szczęki niż żuchwy.

Choroba przyzębia, w tym paradontoza, jest bardzo częstym schorzeniem, gdyż występuje u około 80% psów. Zaczyna się w drugim roku życia, przy czym szczególnie podatne są psy małych ras, które ważą poniżej ośmiu kg: pekińczyki, yorkshire terriery, lhasa apso, jamniki, beagle, szpice małe i miniaturowe oraz chihuahua. Dzieje się tak głównie dlatego, że w ich małych szczękach zęby są bardzo ciasno osadzone.



Przebieg choroby

Powstanie paradontozy jest procesem złożonym. Pierwszym etapem jest gromadzenie się płytki bakteryjnej na zębach oraz zmiany w składzie mikroflory bakteryjnej w jamie ustnej. Już w ciągu kilku sekund po zetknięciu się ze śliną na powierzchni świeżo oczyszczonego i wypolerowanego zęba pojawia się niewidzialna gołym okiem warstwa glikoproteiny. Przylegają do niej i namnażają się bakterie, zwłaszcza z rodzaju actinomyces sp. i streptococcus, które są częścią prawidłowej flory bakteryjnej. Oprócz tego w jamie ustnej psa znajduje się cała masa bakterii chorobotwórczych. Udowodniono, że 1 miligram pobranej płytki nazębnej zawiera około 10 milionów bakterii reprezentujących 350 gatunków. W ciągu 24 godzin od oczyszczenia cienka warstwa płytki nazębnej pokrywa cały ząb, jeżeli nie zostanie starta przez szorstki pokarm lub podczas szczotkowania, stanie się bazą dla stopniowo narastającego kamienia nazębnego.


etapy powstawania paradontozy



W miarę jak warstwa osadu narasta, namnażają się niebezpieczne bakterie beztlenowe. Sole wapniowe znajdujące się w ślinie osadzają się na płytce i zaczynają tworzyć kamień formujący się powyżej i poniżej linii dziąseł. Ponieważ kamień ma szorstką powierzchnię, bardzo szybko narastają następne jego warstwy. Zapalenie dziąseł rozwija się w ciągu tygodnia i z czasem przybiera postać chroniczną, jeśli kamień nie zostanie usunięty. Dziąsła w stanie zapalnym mogą być przerośnięte lub zanikać. Dochodzi wówczas do odsłonięcia szyjek zębowych, wytworzenia się kieszonek dziąsłowych i ubytków szkliwa. Wnikające pod dziąsła bakterie powodują głębsze zmiany, takie jak uszkodzenie więzadeł okołozębowych oraz kości dookoła korzeni zębów a także ropne zapalenie korzeni.

W wyniku uszkodzenia tkanki łącznej i kości żuchwy zęby obluzowują się, ruszają, a następnie wypadają. W ekstremalnych sytuacjach żuchwa może się nawet złamać. Szczególnie zagrożone paradontozą są psy małych ras, u których zęby są ciasno ustawione i łatwiej osadza się na nich kamień nazębny. Problem występuje szczególnie często u ras brachycephalicznych, takich jak np. buldog lub pekińczyk. Fakt, że zęby są u nich osadzone płycej sprawia, że trzymają się słabiej i są bardziej podatne na rozchwianie. Obrazuje to poniższy szkic, gdzie po lewej stronie widać zęby owczarka niemieckiego a po prawej psa o skróconej szczęce.


owczarek niemiecki                          pies o skróconej szczęce


Paradontoza jest bardzo poważnym schorzeniem, ponieważ w niedługim czasie prowadzi do ruchomości i utraty zębów a także znacznego osłabienia kości zębowych. Między stanem uzębienia a kondycją całego organizmu istnieje obustronna zależność. Bakterie z chorej jamy ustnej mogą przedostawać się do organizmu, powodując infekcję mięśnia sercowego, nerek, wątroby oraz płuc. Z drugiej zaś strony, takie schorzenia jak cukrzyca, niewydolność nerek i wątroby oraz niewydolność immunologiczna, sprzyjają rozwojowi paradontozy, podobnie jak żywienie psa papkowatym pokarmem. Wyraźną oznaką zapalenia jamy ustnej jest nieprzyjemny zapach wydobywający się z psiego pyska, obrzęk dziąseł i towarzysząca mu bolesność, oraz brązowy nalot na zębach wzdłuż linii dziąseł. Pies traci apetyt i ma utrudnione pobieranie pokarmu. Niekiedy pod okiem może pojawić się uwypuklenie będące ropniem zębodołowym, którego konsekwencją jest przetoka i wyciek ropnej wydzieliny.


Warto przy okazji obalić niektóre dość powszechnie funkcjonujące opinie:

  • To nie usuwanie kamienia nazębnego powoduje utratę zębów, ale fakt, że na skutek wciskania się kamienia pod dziąsła rozwinęła się paradontoza. Rozchwiane zęby muszą zostać usunięte, bo utrudniają psu jedzenie.                                                                                                                                                                                            
  • Częste podawanie psu antybiotyków nie zapobiega powstawaniu płytki nazębnej. Antybiotyk po usunięciu kamienia nazębnego podaje się po to, żeby zlikwidować istniejący stan zapalny przyzębia.                            
  • Nie ma gryzaków, które są w stanie całkowicie zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego z tej prostej przyczyny, że w ich rozgryzaniu biorą udział tylko niektóre zęby.



Skomentuj artykuł - napisz, jeśli chcesz poszerzyć zawarte w nim informacje lub podzielić się swoim doświadczeniem. Masz ciekawy tekst lub zdjęcia swojego autorstwa skontaktuj się z nami. Wszystkich chętnych do współpracy serdecznie zapraszamy!

E-mail: *
Treść: *
Polityka prywatności

Prawa autorskie

Wszystkie ma- teriały publiko- wane w tym serwisie są chronione pra- wami autor- skimi. Kopiowanie całości lub części jest zabronione.
Projekt i wykonanie: Blueprint
Wszelkie prawa zastrzeżone dla piesporadnik.pl 2017
PiesPoradnik.pl ul. Grunwaldzka 487 B 80-309 Gdańsk

Zakaz kopiowania - wszystkie teksty, zdjęcia i materiały graficzne publikowane w tym portalu są chronione prawem autorskim i nie mogą być kopiowane.